S5 Newsplace - шаблон joomlaS5 Newsplace - шаблон joomla КнигиКниги
اشعار حضرت معصومه سلام الله علیها

 

مناسبت‌نامه
دهم محرم شهادت سید الشهداء علیه السلام و یارانشان و اسارت اهلبیت‌شان ...بیشتر

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

image

الا ای مه که جلوت می دهی خورشید انور را

به نور جلوه خود می پرانی چشم اختر را

الا ای دختر موسی که عیسی زنده می سازی

دخیلم گوشه چشمی بنده از خاک کمتر را

تویی تالی زهرا س کز شمیم فاطمی بویت

پدر پیش از ولادت بر تو داده نام مادر را

تو مصداق صداقت هستی و در باور عالم

نباشد انتظار دیگری دخت پیمبر را

ز حلم و علم و ایثار و وقار و عصمت و غیرت

تجلی میکنی آئینه وش زهرای اطهر را

اگر چه فاطمه هستی ، تورا معصومه میخوانند

که با نامت نلرزانند دل ساقی کوثر را

تویی تسکین هر درد و یقین دارم اگر بودی

نمیکشت آن غل و زنجیرها موسی بن جعفر را

تو آن بانوی پر مهری که همچون عمه ات زینب

گواهی میدهد هر عضو تو داغ برادر را

تو هم دنبال دلبر کو به کو رفتی ولی چشمت

ندیده از برادر غرق در خون جسم بی سر را

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

image

ای‌‌ ازلیّت، به تربت تو مُخمّر!                             وی‌‌ ابدیّت، به طلعت تو مُقرّر!
آیت رحمت  ز جلوه‌ی‌ تو هویدا                             رایَتِ قدرت در آستینِ تو مُضْمَر

جودت، همبسترا به فیض مقدّس                         لطفت همبالشا به صدرِ مُصَدّر
عِصمتِ تو تا کشید پرده به اجسام                          عالَم اجسام گردد عالَم دیگر
جلوه‌ی‌ تو، نور ایزدی‌ را مَجْلی‌ٰ                           عِصمت تو، سِرّ مُختفی‌ را مَظهر
گویم واجب تو را، نه آنَتْ رُتبت                            خوانم ممکن تو را، ز مُمکِن برتر 
مُمکن اندر لباس واجب پیدا                                  واجبی‌ اندر ردای‌ امکان مُظْهر
ممکن، امّا چه ممکن، علّت امکان                            واجب، امّا شعاعِ خالقِ اکبر
ممکن، امّا یگانه واسطه‌ی‌ فیض                      فیض به مِهْتر رسد، وزان پس کهتر
ممکن، امّا نمودِ هستی‌‌ از وی‌                                ممکن، امّا ز مُمکِناتْ فزونتر
وین نه عجب، زانکه نور اوست ز زهرا                 نور وی‌ از حیدر است و او ز پیمبر
نور خُدا در رسول اکرم پیدا                                  کرد تجلّی‌ ز وی‌ به حیدر صفدر
وَ ز وی‌، تابان شده به حضرت زهرا                     اینک ظاهر ز دُختِ موسی‌ جعفر
این است آن نور، کز مشیّت «کُنْ» کرد                    عالم، آنکو به عال است مُنوّر
این است آن نور، کز تجلّی‌ قدرت                          داد به دوشیزگان هستی‌ زیور
شیطانْ عالِم شدی‌ اگر که بدین نور                    ناگفتی‌ آدم است خاک و من آذر
آبِروی‌ مُمْکِناتْ جمله، از این نور                              گر نَبُدی‌، باطل آمدند سراسر
جلوه‌ی‌ این، خود عَرَض نمود عَرَض را                       ظِلّش بخشود جوهریّتِ جوهر
عیسی‌ِ مریم به پیشگاهش دربان                      موسی‌ِ عمران به بارگاهش چاکر
آن یک چون دیده‌بان، فرا شده بر دار                   وین یک چون قاپقان، معطّی‌ بر در
یا که دو طفل‌اند در حریم جلالش                           از پی‌ تکمیل نفس آمده مُضطَر
آن یک، «انجیل» را نماید از حفظ                           وین یک «تورات» را بخواند از بر
گر که نگفتی‌: امام هستم بر خلق                         موسی‌ِ جعفر ولّیِ‌ حضرتِ داور
فاش بگفتم که این رسول خدای‌ است                     معجزه‌اش می‌ بُوَد همانا دختر
دختر، جُ‍ز فاطمه نیاید چون این                            صُلْبِ پِدر را و هم مَشیمه‌ی‌ مادر
دختر، چون این دو، از مَشیمه‌ی‌ قدرت                         نامد و ناید، دگر هُماره مُقدّر
آن یک، امواج اعلم را شده مبدأ                          وین یک، افواج حلم را شده مَصْدر
آن یک، موجود از خطابش مَجْلی‌ٰ                         وین یک، معدوم از عقابش مُسْتَر
آن یک، بر فرق انبیا شده تارک                                وین یک، اندر سرْ اولیا را مِغفر
آن یک، در عالم جلالت «کعبه»                         وین یک، در مُلک کبریایی‌«مَشْعَر»
«لَمْ یَلِد» م بسته لب و گر نه بگفتم                          دختِ خُدایند این دو نور مُطهّر
آن یک، کوْن و مکانْش بسته به مَقْنَع             وین یک، مُلکِ جهانْش بسته به مِعْجَر
چادر آن یک، حِجابِ عصمت ایزد                              مِعْجَرِ این یک، نقابِ عفّتِ داور
آن یک، بر مُلک لایَزالی‌، تارُک                               وین یک، بر عرش کبریایی‌ افسر
تابشی‌ از لطفِ آن، بهشتِ مُخَلّد                          سایه‌ای‌ از قهر این، جحیم مُقَعّر
قطره‌ای‌ از جودِ آن، بِحارِ سماوی‌                          رَشْحه‌ای‌ از فیض این، ذخایر اغیر
آن یک، خاکِ مدینه کرده مُزّین                            صفحه‌‌ی‌ قم را نموده، این یک انور
خاک قم، این کرده از شرافتْ جنّت                           آب مدینه، نموده آن یک، کوثر
عرصه‌ی‌ قم غیرت بهشت برین است                  بلکه بهشتش، یَساولی‌ است برابر
زیبد اگر خاک قم به «عرش» کند فخر                     شاید، گر «لوح» را بیابد همسر
خاکی‌، عجب خاک! آبروی‌ خلایق                              ملجأ بر مُسلم و پناه به کافر
گر که شنیدندی‌ این قصیده‌ی‌ «هندی‌»                    شاعر شیراز و آن ادیب سخنور
آن یک طوطی صفت همی نسرودی                        «ای‌ به جلالت ز آفرینش برتر!»
وین یک قمری‌ نمط هماره نگفتی‌                    «ای‌ که جهان از رُخ تو گشته منوّر!».

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

image

خسته اما لبالب از احساس

آمدی با شمیمی از گل یاس

در درونت گلایه ها بسیار

قلبت از داغ لاله ها سرشار

ماجرای محبت خواهر

ماجرای جدایی از دلبر

غصه ات قصه ایست تکراری

از دل عمه ات خبرداری؟

آن زمان که برادرش پرزد

قلب او هم شبیه تو می زد

عمه ات بود و قصه معجر

عمه ات بود و نیزه و یک سر

خیمه ها زیر سیل آتش و دود

عمه ات بود و غنچه های کبود

لشگری از حرامیان لئیم

عمه ات بود و کاروان یتیم

تازه فهمیدی عمه ات چه کشید

وقتی عباس را به نی می دید

علمی که به دست سقا بود

پیش رویش به دست اعدا بود

بعد از آن عمه بود و استقبال

شام و خاکستر و ... زبانم لال.

آمدی آه ، زینب دوم

آمدی تو به سمت قریه ی قم

آمدی تا که قم مدینه شود

آمدی بودنت زمینه شود،

تا که قم خاک سرمدی گردد

عش آل محمدی گردد

مردم قم شدند مهمانت

همه شان نذر عید قربانت

تا در اینجا حریم تو برپاست

کعبه عاشقان تو اینجاست

صحن تو آشیانه کرم است

سعی ما در صفای این حرم است

هر که شد زائرت خدا بنوشت

که بر او واجب است باغ بهشت

بین این آستان رویایی

می وزد یک دم مسیحایی

که به دلهای خسته جان بدهد

جان گمگشته را امان بدهد

زیر این گنبد مطلایت

دل مارا بزن به دریایت

تا که از درگهت جدا نشویم

راهی راه ناروا نشویم

 

راهی

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

image

عمه جانم عمه جانم هر چه دارم از تو دارم

رخصتم ده تا که عمه سر به زانویت گذارم

من غلام نامت هستم دلخراب جامت هستم

دست خود از دامن تو تا ابد من بر ندارم

آسمانی من زمینم ابر عشقی من همینم

یک نظر بر عاشقت کن تو گلی من همچو خارم

جام پر مهر ولایی مظهر لطف خدایی

من هنوزم که هنوز است از لب لعلت خمارم

کربلا می خواهم از تو در شب کوچت پرستو

کربلا را من ندیدم چون گره خورده به کارم

وقت فوتت گریه کردی از غم هجر برادر

فوت غمبارت عزیزم کوه غم را کرده بارم

هر سه شنبه با دل و جان سوی قبر تو دویدم

کی شود که پاگذاری روی قبر و بر مزارم

کل ایران شد گدا نه کل عالم شد گدایت

کی توانم عمه جانم عاشقانت را شمارم

لحظه های آخر خود تشنه ی روی رضایی

کاش می شد از لب او بوسه بر رویت بیارم

 

از اینجا به بعد زبانحال حضرت معصومه (س) با برادرش امام رضا (ع)

ای برادر آی و من را مست جام عشق خود کن

همچو باران بهاری از غم هجرت ببارم

ای برادر همچو زهرا قامتم گشته کمانی

یک نظر از روی غم کن بر من و حال نزارم

از غم مسمار و سینه گشته جانم پر ز آتش

میرسد بر گوش عالم تا ابد داد و هوارم

بین کوچه مادر ما دست و می زد برادر

اشک چشم مادرم شد خیسی چشمان تارم

 

سروده جعفر ابوالفتحی

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

image

گدایم من گدایم من گدای خانه ی بی بی

زده پر مرغ قلب من به سوی لانه ی بی بی

کجا می گردی ای جانم رواق خانه ی او را

رواق قلب غمگینم بود کاشانه ی بی بی

رضا جان وقت پرواز پرنده از قفس گشته

بیا تا کوی معصومه تویی دردانه ی بی بی

رضا، معصومه می خواهد به دیدارت شود نائل

پر از غمهای هجرت شد دل یکدانه ی بی بی

که چون زهرا به بستر او فتاده درد و غم دارد

بسان مادر پاکش نگر او قد خم دارد

برادر جان ببین بی تو خزان گشته بهار من

در این اوقات تنهایی ببین حال نزار من

ز هجر روی غمگینت پر از درد است جان من

کلید مشکلات من به دست توست یار من

ببین از پای افتادم ببین چون برگ بر بادم

تو هستی عشق دیرینم تو ماه شام تار من

بیا در این دم اخر برایم گریه کن داداش

بیا با پلک مشکینت قدم نه بر مزار من

منم مست نگاه تو تویی مست نگاه من

خمار جام تو بودن همین باشد گناه من

چو زهرا قامتم خم شد ز ظلم و کینه جان من

چو بردم نام زیبایت گرفت آتش زبان من

کنار چشم خیس من تو از مادر مگو چیزی

نکن تازه برادر جان غم و داغ نهان من

و مادر بود و مردی بد، به مادر تازیان می زد

گمان کردم که مادر مرد ، بکن باور گمان من

زبانه می کشید آتش ، ز درب بیت آل الله

غم مادر ز جان برده ، همه تاب و توان من

مدینه ظلم دیرینه، مدینه، میخ در، سینه

مدینه ناله ی مادر، مدینه پر شد از کینه

تو ای زیبای شهر قم، دمی بر ما نظر انداز

در هفت آسمان را بر، دل عشاق خود کن باز

و من غم می خورم از هر، غم قلب غمین تو

که راه عشق و مستی شد ز غمهای شما آغاز

ببین بلبل به عشق تو بخواند نغمه از جانش

تویی معنای هر بیتم تویی معنای هر آواز

تویی باران رحمانی، تو عشق جمله مستانی

ندارم قلب با تقوا، ز خاک خلقتم دل ساز

هزاران باغ عشق و نور، غبار کوی تو پرورد

و قلب عاشقنت شد ز داغ عشق تو پر درد

 

سروده جعفر ابوالفتحی

لیست صفحات

صفحه نخست

ویژه‌نامه اهل‌بیت

ویژه‌نامه احادیث

ویژه‌نامه قرآن کریم

فرقه شناسی

فرهنگی اجتماعی

مناسبت‌ها

ویژه‌نامه علمی

ویژه‌نامه بزرگان‌ما

   Tomb