ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

 

پیمان قتل در مکه و مدینه[1]

ابن ملجم و دو رفیقش به مکه رسیدند و کنار هم نشستند و پیمان شوم خود را به عنوان دلسوزی برای اسلام و مسلمانان مطرح کردند و گفتند:

کعبه در جاهلیت و اسلام مقام و جلالت عظیمی داشت، اما این سه نفر احترام آن را از بین برده اند. ما زندگی بعد از کشته های نهروان را برای چه می خواهیم؟

ما نفس خود را برای خدا و برادران شهیدمان فدا می کنیم تا از امامان ضلالت که بر شهرها و مردم حکومت می کنند راحت شویم!

ابن ملجم گفت: «من علی را به قتل می رسانم». برک گفت: «من معاویه را به قتل می رسانم». عبدالله گفت: «من عمروعاص را به قتل می رسانم».

آنگاه روز نوزدهم ماه رمضان را برای اجرای توطئه تعیین کردند و شمشیرهایشان را مسموم نمودند و سوگند یاد کردند که هر کدام شخص تعیین شده را بکشد حتی اگر خودش کشته شود.

سپس عمرة رجب را بجا آوردند و به مدینه رفتند و کنار قبر پیامبر صلي الله عليه وآله بار دیگر بر عهد وپیمان خود سوگند یاد کردند و از یکدیگر جدا شدند. برک به شام رفت و عبدالرحمان و عبدالله به مصر رفت.[2]



1 . اعيان الشيعه: ج1 ص531 .مجمع الزوائد: ج9 ص139. بحارالانوار: ج42 ص270 . المعجم الکبير: ج1 ص97. ج 17 ص239 .

2 . ابن ملجم توطئه را اجرا کرد و اميرالمؤمنين (ع) را به شهادت رساند. اما برک و عبدالله نتوانستند نقشة خود را به انجام رسانند و هر دو روز نوزدهم ماه رمضان پس از عقيم ماندن نقشه توسط معاويه و عمروعاص کشته شدند.