خطبه دويست و بيست و نه

- اين سخنراني پس از جنگ نهروان در سال 38 هجري در كوفه ايراد شد -

1 خبر از حوادث آينده

آگاه باشيد آنان كه پدر و مادرم فدايشان باد، از كساني هستند كه در آسمان‏ها معروف، و در زمين گمنامند.هان اي مردم در آينده پشت كردن روزگار خوش، و قطع شدن پيوندها، و روي كار آمدن خردسالان را انتظار كشيد، و اين روزگاري است كه ضربات شمشير بر مؤمن آسان تر از يافتن مال حلال است، روزگاري كه پاداش گيرنده از دهنده بيشتر است.و آن روزگاري كه بي نوشيدن شراب مست مي‏شويد، با فراواني نعمت‏ها، بدون اجبار سوگند مي‏خوريد، و نه از روي ناچاري دروغ مي‏گوييد.و آن روزگاري است كه بلاها شما را مي‏گزد، چونان گزيدن و زخم كردن دوش شتران از پالان آه آن رنج و اندوه چقدر طولاني، و اميد گشايش چقدر دور است.

2 ضرورت اطاعت از رهبري

اي مردم مهار بار سنگين گناهان را رها كنيد، و امام خود را تنها مگذاريد، كه در آينده خود را سرزنش مي‏كنيد.خود را در آتش فتنه‏اي كه پيشاپيش افروخته‏ايد نيفكنيد، راه خود گيريد، و از راهي كه به سوي فتنه‏ها كشانده مي‏شود دوري كنيد.به جانم سوگند كه مؤمن در شعله آن فتنه‏ها نابود شود.امّا مدّعيان دروغين اسلام در امان خواهند بود.همانا من در ميان شما چونان چراغ درخشنده در تاريكي هستم، كه هر كس به آن روي مي‏آورد از نورش بهرمند مي‏گردد.

اي مردم سخنان مرا بشنويد، و به خوبي حفظ كنيد، گوش دل خود را باز كنيد تا گفته‏هاي مرا بفهميد.

خطبه (229)

و من خطبة له عليه السلام تختص بذكر الملاحم

أَلَا بِأَبِي وَ أُمِّي هُمْ مِنْ عِدَّةٍ أَسْمَاؤُهُمْ فِي السَّمَاءِ مَعْرُوفَةٌ وَ فِي الْأَرْضِ مَجْهُولَةٌ أَلَا فَتَوَقَّعُوا مَا يَكُونُ مِنْ إِدْبَارِ أُمُورِكُمْ وَ انْقِطَاعِ وُصَلِكُمْ وَ اسْتِعْمَالِ صِغَارِكُمْ ذَاكَ حَيْثُ تَكُونُ ضَرْبَةُ السَّيْفِ عَلَى الْمُؤْمِنِ أَهْوَنَ مِنَ الدِّرْهَمِ مِنْ حِلِّهِ ذَاكَ حَيْثُ يَكُونُ الْمُعْطَى أَعْظَمَ أَجْراً مِنَ الْمُعْطِي‏ ذَاكَ حَيْثُ تَسْكَرُونَ مِنْ غَيْرِ شَرَابٍ بَلْ مِنَ النِّعْمَةِ وَ النَّعِيمِ وَ تَحْلِفُونَ مِنْ غَيْرِ اضْطِرَارٍ وَ تَكْذِبُونَ مِنْ غَيْرِ إِحْرَاجٍ ذَلِكَ إِذَا عَضَّكُمُ الْبَلَاءُ كَمَا يَعَضُّ الْقَتَبُ غَارِبَ الْبَعِيرِ مَا أَطْوَلَ هَذَا الْعَنَاءَ وَ أَبْعَدَ هَذَا الرَّجَاءَ

أَيُّهَا النَّاسُ أَلْقُوا هَذِهِ الْأَزِمَّةَ الَّتِي تَحْمِلُ ظُهُورُهَا الْأَثْقَالَ مِنْ أَيْدِيكُمْ وَ لَا تَصَدَّعُوا عَلَى سُلْطَانِكُمْ فَتَذُمُّوا غِبَّ فِعَالِكُمْ وَ لَا تَقْتَحِمُوا مَا اسْتَقْبَلَكُمْ مِنْ فَوْرِ نَارِ الْفِتْنَةِ وَ أَمِيطُوا عَنْ سَنَنِهَا وَ خَلُّوا قَصْدَ السَّبِيلِ لَهَا فَقَدْ لَعَمْرِي يَهْلِكُ فِي لَهَبِهَا الْمُؤْمِنُ وَ يَسْلَمُ فِيهَا غَيْرُ الْمُسْلِمِ (إِنَّمَا مَثَلِي بَيْنَكُمْ مَثَلُ السِّرَاجِ فِي الظُّلْمَةِ لِيَسْتَضِي‏ءَ بِهِ مَنْ وَلَجَهَا فَاسْمَعُوا أَيُّهَا النَّاسُ وَ عُوا وَ أَحْضِرُوا آذَانَ قُلُوبِكُمْ تَفْهَمُوا).