کلّما اطلّ علیکم منسر من مناسر اهل الشّام اغلق کل رجل منکم بابه... والضّبع فی وجارها.
(خطبه 68)
* هر وقت گروهی از سپاه شام به شما رو می‌کند هر مردی از شما درب خانه‌اش را می‌بندد..... و مانند کفتار به آشیانه پناه می‌برد.

مَثَل: فرار کفتار به آشیانه خود
مُمثَّل: فرار قبل از مقابله با دشمن

کفتارهای ترسو

فرار کفتار به سمت اشیانه اش که در مثال یازدهم اندکی از خصوصیات ان داده شد، به اسارت و کشته شدنش می انجامد. در چهارمین مثال پیاپی امام علی علیه السلام اصحاب بی مقدار خود را به کفتار تشبیه می کند. که به جای مواجهه با دشمن، خود را در خانه مخفی نموده و در را می بندند.

بستن در به روی خود کنایه از عدم علاقه به اخبار و اطلاعات مربوط به جنگ و بی توجه بودن نسبت به حضور نظامی دشمن در محیط زندگی خویش و همان تغافل است.

 تغافل در مقابله با دشمن با هیچ منطقی حتی غیر دینی سازگر نیست. و این حرکت از کسانی غیر از افراد بی مایه و زبون صادر نمی شود. آنها حتی از اطلاعات مربوط به حقیقتی که بره سراغشان می آمد فرار می کردند؛ چه رسد به صحنه کارزار و برق شمشیرها!

ولی سر انجام این پنهانی رهایی نیست بلکه اسارت و قتل است.

مولا امیر المومنین علیه السلام در ادامه می فرماید:

شما در عرصه آرام فراوانید ولی زیر پرچم های جهاد اندکید. آنکه به وسیله ی شما به سوی شما تیر اندازد با تیر شکته ی بدون پیکان تیر اندازی کرده است.

تیر اندازی با تیر شکسته بدون پیکان کاری بیهوده است زیر نه شتاب و سرعت دارد و نه اگر به هدف بخورد کار ساز است. کنایه از آن که حتی جمع کردن و به میدان آوردنتان هم کار ساز نیست. زیرا با سیاهی لشکر مشکلی حل نمی شود. شما تیر هستید ولی بدون پیکان. انسان هستید ولی بدون خاصیت! پس خدواند رویتان را خوار و نصیبتان را تباه گرداند.