سالي است نكو كه دل نكوتر باشد/ چشم از هيجان عشق او تر باشد
آغاز بهار اربعين است و دلم/ اي كاش به گنبدش كبوتر باشد

امشب شب اربعين مصباح هداست/ دل ياد حسين بن علي شير خداست
پروانه به گرد شمع حق پر زد و سوخت/ امشب شب ياد اشقياء و شهداست

هر دم به گوشم مي‏رسد آواي زنگ قافله
اين قافله تا کربلا ديگر ندارد فاصله

يک زن ميان محملي اندر غم و تاب و تب است
اين زن صدايش آشناست اي واي من اين زينب است

به یاد کربلا دل ها غمین است
دلا خون گریه کن چون اربعین است

اربعین آمد و اشکم ز بصر می آید
گوییا زینب محزون ز سفر می آید

اشکم ز هجر روي تو خوناب شد حسين
مويم ز غصه رشته ي مهتاب شد حسين

هر جا کنار آب نشســـــــتم ز داغ تو
از بس که سوختم جگرم آب شد حسين

جانسوز تر ز داغ تو ديگر کسي نديد
خورشيد هم ز داغ تو در تاب شد حسين

به روي گونه ي گل رد پاي شبنم ها
غمت به خاک رسانده است گُرده هاي غم ها

ولحظه لحظه هاي اين روزها عزادارند
دويده در رگشان خوني از محرم ها

رسوائي اميه، قتل رقيه شد
اين طفل به جمله عشاق رهبر است

دلم میخواد که توی هر دو عالم
سینه زن محرم تو باشم

یه دختری گوشه ویروونه نشسته
رفته تو فکر باباشو و چشاشو بسته

مهمانم و بسترم زمین است
عطشانم و قلبم آتشین است
دشمن همه سوی در کمین است
من عاشقم و گناهم این است