• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

هوالله

یا مولانا یاصاحب العصر و الزمان (عج) ؛

از ما بجز بدی که ندیدی ، ببخشمان …!

تا وقتی گفتارمان ، گفتار نیست …

چشمانمان ، چشم نیست …

گوش و زبان و اعضاء و جوارحمان منتظر نباشند ، او نمی آید !

آنقدر مرد نبودیم که سیصد و سیزده نفر مرید آن مراد باشیم ! اصلا مرید نیستیم ! آخر اگر او را میخواستیم ، چشمهایمان را از نامحرم خاکی بر میچیدیم و قامت دلربای او را می نگریستیم ! اگر او را می خواستیم ، زبان از غیبت می بستیم و برای سلامتی و ظهورش دعا می کردیم ! اگر او را می خواستیم گوش از حرام بر می داشتیم و گوش به فرمانش می شدیم ! اگر او را می خواستیم ، ظهورش اینقدر طولانی نمی شد …!

تا وقتی مراسم جشن باشکوه نیمه شعبان برای امام زمان را با سود %۱۵ درصد برگزار کنیم او نمی آید !  تا وقتی برای جلوه کردن در نظر دیگران برایش نذری دهیم ، او نمی آید !

این خیال مرداب پندار ، ما را دلخوش کرده است!  او را نمی خواهیم …  قبول کنیم او را نمی خواهیم …! میدانی چرا ؟! چون

وجو نازنین امام زمانمان فرمودند :     ” اگر شیعیان ما ،  به اندازه آب خوردنی  ما را می خواستند ، غیبت و دوران انتظار اینقدر طولانی نمیشد ! “

می بینی ! حتی او را برای سیراب شدن هم نمیخواهیم ! به اندازه یک لیوان آب ! اینقدر از گناه سیراب و اشباع شده ایم که آمدن و نیامدنش برایمان یکی شده است ! به نبودنش عادت کرده ایم ! پس دیدی ، نه “ندبه ها” کاری شدند نه “ کمیل ها ” جوابگو !  ما به خیال خودمان تشنه دیدارش هستیم ، اما نه ! نیستیم … تشنه بدنبال چشمه میرود . در جستجوی آب است . نه اینکه در پی هرزآب باشد !

چشم ها را باید شست ، جور دیگر باید دید …

خاکسار کوی عشقت ؛ علیرضا پورمشیر