• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

آشنایی با تاریخچه بهائیت،شیخیه

پیشینه ی عقیده به ظهور منجی، به دوران های بسیار دور باز می گردد. از همان نخستین روزهای تاریخ پیامبران، بشارت به فراگیر شدن توحید و دادگری در سرتاسر گیتی و نجات آدمیان از ستم و بی داد و برقراری حکومت جهانی به دست  پارسای پارسایان و سرآمد خردمندان، از موارد بسیار مهمی بود که در دستور کار تمامی پیامبران قرار داشت. دشمنی با این ایده و عقیده هم دورانی به درازای همین « آرمان مقدس مهدویت » دارد. رسول گرامی اسلام، در دوران حیات خویش، به روشنی آن وجود مقدسی را که « تشکیل حکومت واحد جهانی » و « نابودی ستم و سیاهی » و « پر شدن زمین از عدل و دادگری» به دست با کفایت او به انجام می رسد، معرفی فرمود. در آن معرفی آن حضرت تأکید فرمود که حضرت مهدی و موعود ملل و منجی مردمان، همان امام دوازدهم شیعیان و فرزند یازدهم حضرت علی و فرزند نهم حضرت حسین علیهما السلام است. در پی این معرفی، آن دشمنی دیرینه، به گونه ی بارزتری رخ نمود. به خاطر اختصار این نوشتار، از بررسی ریشه و پیشینه ی این دشمنی، چشم می پوشیم و فقط به ذکر این نکته بسنده می کنیم که از حدود 160 سال پیش، مبارزه با عقیده به مهدویت و قائمیت حضرت حجة بن الحسن العسکری علیه السلام، به عنوان قائم موعود، در گروهی گمراه به نام « بهائیت » جلوه گر شده است. اینک به بررسی پیدایش این گروه می پردازیم

شیخیه

در اوایل قرن سیزدهم هجری قمری ، در پی ادعاهای آشکار و نهانِ شخصی به نام « شیخ احمد »، مبنی بر ارتباط با امام زمان علیه السلام، فرقه ای پدید آمد که بعدها به نام خود او، « شیخیه » نامیده شد. پس از شیخ احمد، جانشین او سید کاظم رشتی، به آن ادعای شیخ احمد آب و رنگ بیشتری داد و گروه شیخیه هم عنوان جدی تری به خود گرفت و گروهی از شیعیان را به گرد خود فراهم آورد. علت اصلی روی آوردن عده ای از مردم به این فرقه ی جدید، ناامیدی از شرایط ناهنجار جامعه در پی شکست ایران در جنگهای بدفرجام ایران و روس بود. یاد کردن از امام زمان- که عامل بسیار موثری در ایجاد روحیه ی امید و آرزو در مردم بود - و بهره گیری شیخ احمد و سید کاظم از این حربه، موجب آن گشت تا عده ای ساده لوح و زودباور ، ادعاهای آن دو را مبنی بر ارتباط با امام زمان علیه السلام، بپذیرند و به این وسیله بازار شیخی گری گرم شد .

هر چند شیخیه خود را شیعه می دانستند و می دانند و به خاتمیت رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و قائمیت حضرت حجة بن الحسن العسکری علیه السلام، اعتقاد کامل و راسخ داشتند و دارند؛[1] اما ندانسته و ناخواسته باعث پدید آمدن فرقه ی بابیه شدند که منشأ فتنه ی بزرگی در ایران شد.