• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

او فرزند زن نخست میرزا حسین علی، موسوم به نوابه است. عباس افندی بعدها القاب سرکار آقا و ابن البها گرفت. بهاء الله از زن دیگرش، مهد علیا، سه فرزند داشت که محمد علی افندی یکی از آنها بود.

بنا بر لوح عهدی [= وصیت نامه ی بهاء الله] قرار بود بعد از درگذشت بهاء ابتدا عباس و بعد محمد علی زمامدار اهل بهاء شوند؛ اما بعد از مرگ پدر، میان فرزندان جدایی افتاد و بر یکدیگر شوریدند و همان ماجرایی که میان یحیی صبح ازل و بهاء الله رخ داده بود، میان فرزندان اتفاق افتاد به گونه ای که عباس افندی برادر و پیروان او را « ناقض اکبر » [= پیمان شکن بزرگ ] نامید و خویشتن و پیروانش را « ثابتین » [= استواران بر امر مبارک ] پنداشت. از آن سو هم  محمد علی، عباس افندی را به القابی چون: « رئیس المشرکین » و « ابلیس » مفتخر ساخت. [1]

در پی این توهینات و تعارفات خانوادگی، عباس افندی برادر و مريدانش را با القاب پشه و سوسك و كرم خاكي و خفاش و جغد و كلاغ و روباه و گرگ و! . . . باقي درندگان مفتخر ساخت و خويشتن را بلبل و طاووس ناميد. [2]

ميرزا محمد علي هم  کم نیاورد و جناب ابن البهاء را گوساله و الاغ دوپا! خوانده، خود را غضنفرالله ( شير خدا ) لقب داد[3] و سرانجام اين سخنان زشت و ناپسند بدانجا انجامید كه عباس افندي اعلام داشت كه ناقضين بسياري از الواح و آثار بهاء را سرقت! کرده و در آنها دست برده اند و از همه بدتر آن كه صورت نماز نُه ركعتي بهائيت را به همراه احكام متمم كتاب اقدس دزديده و آئين نازنين را ناقص كرده اند[4] و هنوز اين عبادت عظمي مفقود مي باشد[5] و اين   جاست كه انسان از پيش بيني نادرست و فرجام انديشي بر خلاف جناب بهاء به شگفت مي  آيد؛ به ويژه اگر اين كلام گهربار را نيز از سركار آقا ديده باشد كه:

( انصاف بايد داشت از نفسي كه در تربيت اولاد و عيال و آل عاجز مانده، چگونه اميد تربيت اهل آفاق نماييم و آيا در اين قضيه ذره اي شبهه و ترديد است؟ لا والله! )[6]

بیگانه پرست:

عباس افندی از پدر زیرک تر بود و خود را عبدالبهاء[= بنده ی بهاء] و رقیق البهاء[= بهاء الله رقیق شده!] خواند تا از وی برهانی نخواهند. وی برخلاف پدر، پای بند یک ولی نعمت و حکومت نبود و متناسب با موقعیت، در آستان هر دولتی ابراز چاکری می کرد:

او نخست به پیروی از پدر، در پرتو عنایات امپراطور روسیه اهداف دیانت بهایی را دنبال می کرد و نزد مقامات روس و امپراطور، از چنان منزلتی برخوردار بود که پیروانش توانستند در عشق آباد روسیه به تشویق و مساعدت و مدد آن دولت علیّه، نخستین معبد بهائیان [= مشرق الأذکار » را بنا کنند[7] این چاکری و خاکساری در برابر امپراطور روسیه تا بدانجاست که ابوالفضل گلپايگاني پنجمين شخصيت بهائيت از جانب وي به بهائيان چنين دستور مي دهد:

( جميع دوستان به دعاي دوام عمر و دولت و ازدياد حشمت و شوكت اعليحضرت امپراتور اعظم الكساندر سوم و اولياي دولت قوي شوكتش اشتغال ورزند زيرا كه در الواح منيعه كه در اين اوقات از ارض مقدس عنايت و ارسال رفته، مي فرمايند آن چه را كه ترجمه و خلاصه ی آن اين است: ... بايد اين طايفه ی مظلومه ابداً [= پیوسته] اين حمايت و عدالت دولت بهيه روسيه را از نظر محو ننمايند و پيوسته تأييد و تسديد حضرت امپراتور اعظم و جنرال اكرم را از خداوند جل جلاله مسئلت نمايند. )[8]

در همان حال، برای ردّ گم کردن و جلب توجه دولت عثمانی، با دل سوخته ای آن دولت را مورد دعای خویش قرار می دهد. [9]

وقتی عثمانی ها دریافتند که وی به نفع دولت انگلیس جاسوسی می کند، قصد اعدامش را کردند، لکن دولت انگلیس از وی حمایت کرد[10] و حتی  پس از تصرف فلسطین توسط انگلیس، از جانب آن دولت به دریافت نشان عالی knighthood و لقب sir مفتخر گردید[11] و در پی دریافت این افتخارات، در باره ی پادشاه انگلستان چنین دعا کرد:

بار الها سراپرده ی عدالت در اين سرزمين برپا شده است و من تو را شكر و سپاس مي گويم ... پروردگارا امپراتور بزرگ ژرژ پنجم پادشاه انگلستان را به توفيقات رحمانيت مويد بدار و سايه ی بلند پایه ی او را بر اين اقليم جليل ( فلسطين ) پايدار ساز. [12]

همچنین دولت استعمار گر فرانسه هم که به اهمیت بهائیت در ایجاد تفرقه و حفظ سیادت بیگانگان، پی برده بود، از عباس آقا خواست تا نظر عنایتی به مستعمرات آن کشور نظیر الجزایر اندازد. [13]

وی در آخر عمر به خرج مریدانش سفرهایی به اروپا و آمریکا کرد و در آنجا بسیاری مطالب تازه آموخت و با الهام از افکار نوی که در اروپا و امریکا پدید آمده بود، تعالیم دوازده گانه بهائیت را عرضه کرد.

عباس افندی در سال 1340 ه.ق درگذشت و در حیفا کنار قبر باب دفن گردید. گفتنی است که در تشییع جنازه اش، نمایندگان دولت انگلیس حضور یافتند. [14]

او فرزند پسر نداشت و با نوشتن « الواح وصایا » برای رهبری بهائیان، سلسله ی« ولایت امرالله» را تاسیس کرد.

طبق مضامین الواح وصایا ولی امرها یکی بعد دیگری خواهند آمد و هریک باید جانشین خود را تعیین کنند و ایشان رئیس دائمی مجلس بیت العدل[15] می باشند. بر اساس این نوشته، اولین ولی امر، نوه ی دختری عبدالبهاء، «شوقی افندی» است و بعد او فرزندان ذکور او، « بکراً بعد بکرٍ» یعنی نخستین فرزند ذکور در پی نخستین فرزند، ولی امر بهائیان خواهند بود. [16]