• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

ضحّاك بن عبداللّه مشرفى

از اصحاب امام حسين عليه السّلام در كربلا بود، ولى پس از شهادت ياران امام ، تصميم به فرار از معركه گرفت . خدمت امام آمد و گفت : اى پسر پيامبر! با هم قرار گذاشته بوديم كه تا وقتى مدافعى دارى من هم دفاع كنم . اينك كه مدافعان كشته شده اند، مرا اجازه بده كه بروم . امام آزادش گذاشت . او كه قبلا اسب خود را در يكى از خيمه ها بسته بود و خود، پياده مى جنگيد، پس از اذن امام ، سراغ اسب خويش رفت و سوار شده ، به طرف نيروهاى سپاه كوفه تاخت . برايش راه باز كردند. تعدادى از سربازان تعقيبش كردند. چون به روستايى نزديك ساحل فرات به نام ((شفيّه )) رسيد، ايستاد. تعقيب كنندگان او را شناختند و از تعقيبش منصرف شدند.(765) ضحّاك بن عبيداللّه هم گفته و او را از اصحاب امام سجّاد دانسته اند.







ضَرغامة بن مالك

از شهداى كربلاست. وى در كوفه مى زيست و از شيعيان امام و بيعت كنندگان با مسلم بن عقيل بود. چون مسلم شهيد شد، همراه سپاه كوفه به كربلا آمد، امّا در آنجا به ياران سيدالشهدا عليه السّلام پيوست و عصر عاشورا به شهادت رسيد. برخى هم شهادت او را در حمله اوّل دانسته اند. نام وى در زيارت ناحيه مقدّسه هم آمده است .(766)

محفظه اى كه روى قبر مطهّر سيدالشهدا عليه السّلام و امامان و امامزادگان ديگر قرار دارد. ضريح ، هم به معناى گور، قبر بى لحد و مغاكى است كه در ميان گور سازند، براى مرده ، شكاف ميان گور يا در يك جانب آن يا شكاف ، هم به معناى خانه چوبين و مشبّك و يا از مس و نقره و جز آن كه بر سر قبر امامى يا امامزاده سازند.(767) در روايات است كه ((ضراح ))، جايى در آسمان چهارم ، در برابر كعبه است ، خانه اى براى پروردگار.(768)
در فرهنگ دينى ، ضريح قبور اولياء خدا مقدّس و متبرّك است و آن را مى بوسند و كنارش به زيارت مى پردازند و هنرمندان و صنعتگران مسلمان در ساختن و پرداختن ضريح ، ظريفكارى هاى جالبى دارند. در عرف رايج ميان علاقه مندان سيدالشهدا عليه السّلام ، تعبير ((ضريح شش گوشه )) بار عاطفى خاصّى دارد و دلها را به سوى خود جذب مى كند و شوق شيعه را به زيارت آن ضريح مطهّر كه در بر دارنده قبر على اكبر است بر مى انگيزد.