حضرت آيت الله سيد محمد صادق شيرازى فرزند حضرت آيه الله حاج آقا سيد ميرزا مهدى شيرازى نقل فرمودند: مادر بزرگم در كربلاى معلى هر روز در منزل خود مجلس روضه‌اى برقرار مى‌نمودند و احياناً فرزندان محترمش، آقايان آميرزا مهدى يا آميرزا عبدالله براى مادر چند جمله روضه مى‌خواندند كه تعزيه حضرت سيدالشهداء هر روزه در منزلشان برقرار باشد.

اين روش ادامه داشت تا سالى كه وبا در آن شهر مقدس شيوع پيدا كرد - حدوداً در سال 1330 هـ ق- و عده زيادى را از پا در آورده و بعضى از منازل، همه سكنه‌اش از بين رفتند. ولى به لطف حق، اهل آن خانه كه هر روز ذكر مصيبت امام حسين در آن مى‌شد، از اين مرض جانكاه به سلامت رستند و اين موجب شگفتى شده بود، تا اين كه شبى همان بانوى مكرمه، در عالم خواب مشاهده كرد كه وبا به صورت مردي در وادى كربلا ظاهر شده و مى گويد: ما به اين شهر آمديم و به همه خانه‌ها سر زديم  اما منزل اينها؛ امروز رفتيم؛ روضه، فردا رفتيم؛ روضه......