ريشه‌هاى قرآنى حركت امام حسين (ع)

آري، اهل بيت و به ويژه امام حسين (ع) فرزندان پيامبر و شاگرد مكتب قرآنند پس چگونه گفتار و مواعظشان متكى به قرآن نباشد؟ حركت و قيام حسينى از همان آغاز بر مبناي قرآن استوار بود. نه تنها ريشه‌هاى اين حماسه را مي‌توان با قرآن به دست آورد بلكه امام (ع) خود با استناد به آيات قرآن حركت خود را الهام گرفته از آن مي‌دانست كه نمونه‌هايى از آن را ذكر مي‌كنيم.

الف) در نخستين برخورد با والى مدينه، خود و اهل بيت را معدن رسالت و ... معرفى مي‌كند و مي‌فرمايد: «در حالى كه يزيد مردى فاسق و شرابخوار و... است پس چگونه امام مي‌تواند با او بيعت كند>.

ب) هنگامى كه مروان اصرار مي‌كند كه والى مدينه از امام حسين (ع) بيعت بگيرد امام (ع) او را پليد و خود را با استناد به قرآن «مطهر» بيان مي‌دارد: اليك عني، انا من بيت الطهاره الذين انزل الله فيهم على نبيه: «انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا»

ج) آنگاه كه با كاروان خود از مدينه بيرون آمد اين آيه را تلاوت فرمود: «رب نجنى من القوم الظالمين» و اين همان دعايى است كه حضرت موسى (ع) به هنگام خروجش با بني اسرائيل آن را بر زبان جارى ساخت.

د) آنگاه كه به مكه رسيد اين آيه را تلاوت نمود: «و لما توجه تلقاء مدين قال عسى ربي أن يهدينى سواء السبيل» به اين ترتيب هجرت خود را به هجرت موسى كه هر دو در جهت كوبيدن بيداد و ظلم بود تشبيه مي‌كند.

5. پس از ورود به مكه نامه‌اى براى سران قبايل بصره نوشت و آنان را به كتاب خدا دعوت كرد: «و انا ادعوكم الى كتاب الله و سنه نبيه»

و (وقتى كه عصر پنج‌شنبه نهم محرم عمر بن سعد فرمان حمله داد و لشكر به حركت درآمد از برادرش اباالفضل (ع) درخواست مي‌كند كه يك شب از امويان مهلت بگيرد تا در آن شب فقط دعا، نماز، تلاوت قرآن، استغفار و راز و نياز با خدا داشته باشد:

«فهو يعلم أنى كنت قد احب الصلوه و تلاوه كتابه كثره الدعاء و الاستغفار خداوند مي‌داند كه من نماز براى خدا و تلاوت قرآن و بسيارى دعا و استغفار را دوست مي‌داشتم.» امام آن شب به خيمه باز مي‌گردد و تمام شب را چنين مي‌كند.

انس امام با قرآن به دوران حيات جسمى محدود نمي‌شود بلكه بعد از شهادت نيز ادامه دارد: «منهال بن عمرو» گويد، چون سر مطهر امام (ع) را به دمشق آورده بر نى حمل مي‌كردند، من پيش روى او بودم. شخصى سوره كهف را مي‌خواند تا رسيد به آيه شريفه> أم حسبت أن أصحاب الكهف و الرقيم كانوا من آياتنا عجبا؛ آيا پنداشتى كه داستان اصحاب كهف و رقيم از آيات شگفت ماست؟!» به خدا سوگند ناگاه آن سر مطهر به سخن آمد و با زبان فصيح فرمود: «شگفت‌تر از اصحاب كهف، واقعه شهادت و بردن من بر نى است.»

«سلمه بن كهيل» گويد: سر مطهر را ديدم كه بر نى اين آيه را مي‌خواند «فسيكفيكهم الله و هو السميع العليم؛ خداوند شما را از شر ايشان نگه خواهد داشت و او شنواى داناست.(2)