مرحوم حاج معین شیرازی، مرد بزرگواری بود که من بسیار به ایشان ارادتمند بودم . زمانی که من مدینه مشرّف بودم، هر روز با عدّه ای از زوّار ـ که به دنبال من می آمدند ـ از قبر حضرت امّ البنین شروع می کردیم و از هر یک از مرازهای متبرّک که می گذشتیم، من نوحه می خواندم. در پایان، می گفتم که به شرطه ها پول بدهند تا راه را باز کنند و در آخر کار، کنار مزار حلیمه ی سعدیه، مادر رضاعی پیغمبر، نوحه را خاتمه می دادم.

روزی مرحوم حاج معین شیرازی به بنده فرمود: امروز حواسّت جمع باشد که خواب دیده‌ام از مقام حضرت جبرئیل تا قبر حضرت حلیمه  سعدیّه در دو طرف، ملائکه صف کشیده‌اند و گفتند که حضرت رسول (صلی الله علیه وآله) می خواهند کنار قبر مادرشان، حضرت حلیمه سعدیّه، تشریف ببرند!

صبح، هنگام زیارت جناب حلیمه در مدینه، یادم آمد که نزدیک به چهل سال قبل در سامرّا از حضرت هادی (علیه السلام) خواستم که عنایتی کننند تا تخلّص شعرم را عوض کنم. همان وقت حاج معین شیرازی به من رسید و فرمود که دیشب خوابی دیده که امام هادی (علیه السلام) فرمودند:
«به علامه بگویید شعری را که برای حسن من (امام عسگری علیه السلام) سروده است، بخواند.»
من از همان موقع، این تخلّص شعری را نگه داشتم و عوض نکردم.