عطش دیدار تو، دیوانه ام کرده،

به زمین و آسمان چشم می دوزم، اما انگار هیچ نیست ...

و شاید من هیچ نمی بینم؛

و هیچ نمی شنوم!

و شاید نه که حتما،

گنه از جانب ماست که تو تنها ماندی ...  

صادقانه بگویم در هر که می نگرم از تو نشان می جویم،

اما هر چه به خود می نگرم از تو نشانی نمی یابم!

هر کجا نام تو را در کوچه ها فریاد می کنیم،

و با مولا دشمنی می نماییم.

این بار سنگینی گناهانی که بر دوش گرفته ام ...

چقدر از زمستان می ترسیدم و اکنون در بند آنم؛

چقدر از دوری می ترسیدم و حالا از عزیزترینم دورم، دور...

مثل هربار .... دیر رسیدم ، دیر...

اینجایی که منم ، باتو چقدر فاصله است ؟

چقدر فاصله تا لمس حضور نوازش توست؟

بگو.... ای مهربان ترین بگو...