آن چه احساس ما را از تهى بودن نجات مى دهد، انتظار است؛

آن چه عشق را معنا مى بخشد و اوج و كشش لحظه هاى زندگى است، انتظار است؛

آن چه صبورى را معنا مى دهد، انتظار است؛

و آن چه انتظار را شیرین مى سازد امیدوارى به دستى است كه مى آید

و زخم ها آدمى را مرهمى مى شود.

آن كه مى آید دستى مسیحایى و معجزه گر دارد

و آن چه او از ما مى خواهد انتظارى عاشقانه است ...

عاشقى كه انتظار معشوق نكشد قدر عشق نداند،

آن كه مى آید ضربان تك تك قلب ها را مى شناسد ...

و كدام عاشقى است كه نترسد از این كه رازش آشکار شود...

ما را از كودكى آموختن که با نام او از جا برخیزیم،

اما وقتى عاشقى آموختیم به احترام عشق و محبت او، از جا برخاستیم،

چرا که اسم او رمز و راز ماست، و اسرار عاشقى ما،

اسمش را در شب تیره فریاد مى زنیم، تا راه را بر ما بگشایند،

و از سایه های تاریكى غیبت نهراسیم.

مژده بر همگان که موعود آسمانی در راه است ...

كه وقتی دستش را در سبد تهى از نان ما مى برد،

سبد لبریز از نان مى شود، نانى آمیخته به عشق و عدالت؛