|
يكشنبه ۱۹ مهر ۱۳۸۸ ساعت ۱۳:۴۵ |
|
رسول اكرم(ص) ميفرمايد: محبوبتر از هر چيزي نزد خداوند، جواني است كه از گناه توبه ميكند و از پيشگاه الهي طلب آمرزش مينمايد. توبه از گناهان هميشه پسنديده است؛ ولي در جواني بهتر و پسنديدهتر است.[۱]
امام علي(ع) ميفرمايد: به خداوند آن چنان اميدوار باش كه اگر با گناه اهل زمين در پيشگاه او حاضر شوي، تو را ميبخشد.[۲]
وجدان خطاكار، خود را گناهكار ميشناسد و در اثر تكرار آنها، احساس خواري و بيارزشي ميكند، ولي بزرگترين عامل دلگرم كننده، اطمينان از توبه است؛ هرچند به اندازه كافي نگران هست كه شايد راه برگشت برايش مسدود باشد، و اين نگراني مرحله خطرناكي است و اگر چه امكان دارد اين نگراني مانعي براي لغزشهاي آيندهاش به حساب آيد ولي بايد خانوادهها و مربيان او را يادآوري نمايد تا غفلت گذشته خود را به مفهوم پايان همه فرصتها و نابودي خود نداند و نااميد از لطف بيپايان خداوندي نباشد. لازمه اين كار اين است كه از صميم دل به خدا برگردد و از گذشتهاش پشيمان باشد و تصميم قاطع براي جبران لغزشهاي گذشته خود بگيرد؛ چنين كسي نزد خداوند مثل كسي خواهد بود كه گناهي نكرده.
و اگر توبه را شكست باز جاي نااميدي نيست؛ بلكه بايد تصميم محكمتري بگيرد و رابطهاش را با خدا اصلاح كند. توبه راه روشني است كه از بين دو بنبست و خودكشي و غرق در فساد ميگذرد. توبه پايدار، بازگشت به سوي انسانيت و شروع يك زندگي پاك و سازنده در سايه فضل و توفيق الهي انجام ميگيرد و بهترين راه است. شخص توبه كننده نبايد نااميد از رحمت و بخشش خدا شود و خود را مطرود درگاه خداوند پندارد؛ بلكه بايد با تمام وجود از جان و دل از خداوند ياري بخواهد.
همين كه در درونت از اين عملكرد خود بيزاري، و آرزوي نجات داري و اميد آن داري كه روزي از چنگال آن رهايي يابي، نشان دهنده نادرست بودن زمزمههايي است كه گاهي ممكن است بر زبان آوري و نگران ناتواني و ناكامي باشي. خداي بزرگ كساني را كه وقتي گناه كنند و سپس توبه مينمايند، خيلي دوست دارد. اگر دو نفر به همديگر چند بار قول دهند، و آن را ناديده بگيرند و زير پا بگذارند، اعتماد دو نفر از هم سلب ميشود؛ ولي خداوند هيچگاه چنين نيست؛ چون ما بسيار كوچكخوار هستيم و در مقابل، خداوند بسيار بزرگ، شكيبا و بردبار است و از گناهان بسياري از گناهكاران چشمپوشي كرده و آنان را پذيرفته است.
اين ويژگي فقط از آن خداست و هيچ موجودي چنين خصوصيتي ندارد. اگر او مهربانان را بپذيرد كار بزرگي نكرده است، بلكه هنر خداوند در اين است كه هر بدي را با هر اندازة بدي، وعده امكان بازگشت داده، و اين كه وعدة خداوند به بديهاي روي زمين است، نبايد كسي نگران اين باشد كه بخاطر گناهش از دستگاه خداوند رانده شده است. انسان نبايد در هيچ شرايطي از كوشش براي بازگشت به خويشتن خويش نااميد گردد و بايد چيزي كه اين تلاشها را سبب ميشود، رسيدن به مرحلهاي باشد كه مورد محبت وي قرار گيرد و اين مايه را هرگز نبايد فراموش كند و بيارزش انگارد.
اگر كسي چنين انگيزهاي در درون خود پديد آورد و بسازد، مصداق همان جهاد اكبر است. جهادي كه از هر چيزي ارزندهتر و شيرينتر است و خداوند در قرآن و پيامبر اسلام(ص) در شيوه زندگي خويش امامان در رفتارشان بدان اهميتي به سزايي داده و همه را به آن سفارش كردهاند. اگر كسي بتواند نفس خود را با اين انگيزه و اميد عادت دهد و وادار به اداي آن نمايد و درگير وادار زندگي اگر مرگ سراغش آيد و بميرد، مثل شهيد از دنيا رفته است و اجر شهيد دارد.
درست است كه گنهكار شمرده شده؛ ولي در حال جهاد در راه خدا شهيد شده است. مگر كساني كه در جهاد اصغر رفتند و شهيد شدند، همه معصوم از گناه بودند؟ نه، همه، آدمهايي كم و بيش مثل ما بودند، يعني احتمال خطا و اشتباه كردن در آنها نيز بود و به غير از امام معصوم(ع) كسي معصوم از گناه نبوده و نيست. اگر گاهي گرفتار گناه و اشتباه ميشويم، اين به خاطر آن است كه خداوند همه ما را به گونهاي آفريده كه داراي نفس و شهوت هستيم؛ از اين رو، گاهي لغزش ميكنيم. آنچه مهم است اين است كه سريع برگرديم و مراعات حضور الهي را بكنيم و توجه كنيم كه خدا ما را ميبيند و يكايك امامان ما را ميبينند. بايد شرم كنيم و به همانها پناهنده شويم كه خداوند حتماً يار و ياور ما خواهد بود؛ انشاءالله.
اميدآفريني در سرنوشت نوجوان تأثير فراواني دارد. يعني تصور ميكنند كه ديگر هيچ راهي نيست. جواني نزد پيامبر(ص) آمد و عرض كرد: از گناهان بزرگم اميد بخشش ندارم. رسول خدا(ص) با قدري خطاب عتابآلود، فرمود: آيا گناهان تو بزرگتر است يا عظمت حقتعالي؟ گناهان هر اندازه باشند، فضل و رحمت و آمرزش خداوند از آن بيشتر است.
جواني كه اظهار ميدارد كه چند سال به خودارضايي مبتلا بوده است و چند بار توبه كرده و توبهاش را زير پا گذاشته است، ميپرسد: آيا امكان توبه براي من وجود دارد يا خير؟ براي چنين جواني بايد از رجا و رحمت الهي سخن گفت و او را اميدوار ساخت و حكايت توبهكنندگان حقيقي را ـ كه توبهشان پذيرفته شده ـ بازگو نمود و زيانهاي جسمي و رواني خودارضايي را برايش شرح داد و به گونهاي با او برخورد كرد تا در صدد زدودن ضايعات جسمي و رواني گذشتهاش برآيد.[۳]
----------------------------------------------
[۱] . شرح نهجالبلاغه، ج ۱۱، ص ۱۸۱/
[۲] . دنياي نوجوان، ص ۲۶۳/
[۳] . دنياي نوجوان، ص ۲۴۴، ۲۴۵/
|
حدیث روز :
