بأبي أنتَ وَ أمّي ما أطيب ريحك، و أطهر خُلقك و أبين فَضلك
پدر و مادرم فداي تو، چقدر نيكو و معطر است بوي تو و چه پاكيزه است اخلاق تو و چه روشن و ظاهر است برتري و فضيلت تو

قطب الدين راوندي مي گويد:

روايت شده كه مردي از اهل كرمند در سفري كه امام رضا عليه السلام به خراسان مي كرد شتربان آن حضرت بود، هنگامي كه وظيفه اش به پايان رسيد و خواست برگردد به آن حضرت عرض كرد:
اي فرزند رسول خدا ! بزرگواري كن و مرا به خط شريف خود سرافراز نما تا به آن تبرك جويم و آن شخص از عامّه و اهل سنت بود.

امام هشتم عليه السلام به او نوشته اي مرحمت فرمود كه صورت آن چنين است:

كن محبّاً لآل محمّد و إن كنتَ فاسقاً و محبّاً لمحبّيهم و إن كانوا فاسقين.
آل محمد صلوات الله عليهم اجمعين را دوست داشته باش گرچه خود فاسق باشي، و دوستان آل محمد عليهم السلام را دوست بدار گرچه آنان فاسق باشند.

و از شگفتي هاي اين حديث اين است كه هم تكنون آن نوشته نزد بعضي از اهل روستا كرمند مانده است.

ابن شاذان در كتاب مائة منقبة از طريق عامه از ابوذر رحمه الله نقل كرده است كه گفت: پيغمبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم نگاهي به اميرالمومنين عليه السلام كرد و با اشاره به او فرمود:

هذا خيرالاولين من اهل السماوات و الارضين، هذا سيد الصادقين، هذا سيد الوصيّين و امام المتقين و قائد الغرّ المحجّلين.

اين شخص در ميان پيشينيان و آيندگان و در ميان اهل اسمان ها و زمين از همگان بهتر و برتر است، سرور راستگويان است، سرور اوصياء و پيشواي پرهيزكاران و رهبر روسفيدان است.

هنگامي كه قيامت برپا گردد، علي عليه السلام در حاليكه بر شتري از شترهاي بهشتي سوار است وارد گردد و صحراي قيامت را با نور خود روشن گرداند، بر روي سر مباركش تاجي است با زبرجد و ياقوت آراسته شده است.

فرشتگان با مشاهده او گويند: اين يكي از فرشتگان مقرب است، پيامبران مي گويند: اين يكي از پيغمبران مرسل است، از درون عرش ندائي برمي خيزد كه:

هذا الصّديق الاكبر هذا وصيّ حبيب الله، هذا عل ابن ابيطالب

اين راستگوي برتر است، اين وصي دوست خدا يعني محمد است، اين علي ابن ابيطالب است.

پس روي جهنم قرار مي گيرد و دوستانش را از آن خارج و دشمنان خود را در آن وارد مي كند، بعد كنار درهاي بهشت مي آيد و آنهايي را كه ولايت او را پذيرفته اند بدون محاسبه داخل بهشت مي نمايد.

ابن شهر آشوب در کتاب «مناقب» نقل می کند:

یکی از حج گزاران خیال کرد کیسه پول او دزدیده شده است‌، حضرت صادق عليه السلام را ديد كه نماز مي خواند و آن حضرت را نشناخت، به او درآويخت و گفت: تو كيسه پول مرا كه هزار دينار داشته گرفته اي.

امام عليه السلام او را به منزل بزدند و هزار دينار وزن كرده و به او مرحمت نمودند، آن شخص وقتي به خانه اش بازگشت كيسه پول خود را پيدا كرد، آنگاه مبلغي را كه از آن حضرت گرفته بود همراه با عذرخواهي برگردانيد. ولي امام صادق عليه السلام نپذيرفت و فرمود: 

شيء خرج من يدي لا يعود إليّ
چيزي كه از دست ما بيرون رفت نبايد به ما برگردد.

طبری در کتاب «الثاقب فی المناقب» در بخش معجزات امام هادی علیه السلام در مورد زنده کردن مردگان، می نویسد:

ابراهیم بن بلطون از پدرش نقل می کند که گفت: من یکی از دربانان متوکل بودم، روزی پنجاه غلام از ناحیه خزر به او هدیه شد، او به من دستور داد تا آنها را تحویل گرفته و با آنان به نیکویی رفتار نمایم.