نیایش سى و هشتم:

خداوندا من از تو پوزش مى‏خواهم در باره مظلومى كه در حضور من مورد ستم واقع شده و من او را يارى نكرده‏ام. و خيرى كه در حق من انجام شده و من شكر آن را بجا نياورده‏ام. و خطا كارى كه از من عذر خواسته و من عذر او را نپذيرفته‏ام و بيچاره‏اى كه از من چيزى طلب كرده و من به او نداده‏ام و حق صاحب حقّ مؤمنى كه برگردن من آمده و آن را به كمال ادا نكرده‏ام و عيب مؤمنى كه بر من آشكار گشته و من آن را نپوشانده‏ام و گناهى كه از من سر زده و من آن را ترك نكرده‏ام.
اى معبود من، از درگاه تو عذر مى‏خواهم نسبت به اين گناهان و نظاير آنها، عذرى كه از روى پشيمانى است و براى من در امثال اين گناهان كه پيش مى‏آيند، پندآموز است.
پس بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و آل او درود فرست و پشيمانى مرا در خطاهايى كه انجام داده‏ام و تصميم مرا بر ترك گناهانى كه در آينده پيش مى‏آيند، به منزله توبه‏اى قرار ده كه موجب محبتت نسبت به من شود، اى كسى كه توبه كنندگان را دوست مى‏دارى.

صحیفه سجادیه

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (25) لينک

نیایش سى و هفتم:

خداوندا هيچكس در سپاسگزارى از تو به نهايتى نمى‏رسد مگر اينكه از احسان تو چيزى به او مى‏رسد كه شكرى ديگر را بر او لازم مى‏كند.
و در طاعت تو هر چقدر هم كسى بكوشد، به جائى نمى‏رسد جز آنكه نسبت به آنچه شايسته فضل توست، مقصر خواهد بود.
پس شاكرترين بندگانت، عاجز از انجام سپاس توست و عابدترين آنان در طاعت تو مقصر است.
آمرزش نسبت به هيچكس بر حسب استحقاقش، ضرورى نيست و رضايت از احدى به لحاظ درخواستش لازم نمى‏باشد.
پس هر كه را ببخشى از مرحمت توست و هر كه را مورد رضايت قرار دهى، از فضل توست.
كارهاى اندك از آنچه را مى‏پسندى، مورد شكر قرار مى‏دهى و بر طاعت كم، ثواب عطا مى‏نمايى، گويا شكر بندگانت - كه به خاطر آن به آنان ثواب مى‏دهى و پاداششان را بيشتر از شكرشان عطا مى‏كنى - امرى است كه خود مى‏توانند در آن توفيق يابند و تو فقط پاداش مى‏دهى و گويا سبب اين شكر به دست تو نبوده و فقط جزايشان مى‏دهى.
حال آنكه (اى خداى من) قبل از آنكه آنان به عبادت تو بپردازند، تو عهده‏دار امور آنان بوده‏اى و قبل از اينكه آنان در راه طاعت تو قدم بگذارند، ثوابشان را آماده ساخته‏اى زيرا سنّت تو اعطا فضل و عادت تو احسان و سيره تو عفو و بخشش است. و لذا همگان معترفند كه تو نسبت به آنكه عقوبتش مى‏كنى ظالم نيستى.
و همه گواهى مى‏دهند كه تو نسبت به آنكه او را مى‏بخشى، با فضلت رفتار مى‏كنى، و هر كس به خود مى‏نگرد، در انجام آنچه شايسته توست اقرار به تقصير مى‏كند
اگر مكر و فريب شيطان نبود، هيچكس تو را عصيان نمى‏كرد و اگر شيطان باطل را در چهره حق جلوه نمى‏داد، هيچكس از راه تو منحرف نمى‏شد.
پس منزهى تو و چه روشن است بزرگوارى تو در رفتار با كسى كه از تو اطاعت كند و يا تو را عصيان نمايد. در حق مطيع از آنچه خود برايش فراهم ساخته‏اى تشكر مى‏كنى و در حق گناهكار، در آنچه مى‏توانى به عقوبتش شتاب كنى، مهلت مى‏دهى.
به هر يك از مطيع و عاصى، چيزى عطا مى‏كنى كه برايش لازم نيست و به آنان عطايايى تفضل مى‏كنى كه عمل آنها كمتر از آن است و اگر در مورد اهل طاعت، نسبت به آنچه خود متولى آن بوده‏اى، به عدالت رفتار مى‏كردى، چه بسا شخص ثواب تو را از دست مى‏داد و نعمت تو از او زايل مى‏شد. اما تو با كرم خود، او را با پاداش هميشگى در برابر اعمال ناچيز دنياى فانى جزا دادى و در برابر اهداف نزديك و زوال پذير دنيا، او را به نتايج طولانى و پايدار اخروى رساندى. و در مقابل آنچه از روزيهاى تو استفاده كرده و بر طاعت تو توانايى يافته، باز خواست ننموده‏اى و نسبت به ابزارى كه با آنها از تو طلب غفران كرده، مناقشه و سخت گيرى نكرده‏اى. و اگر چنين مى‏كردى، همه آنچه براى آن زحمت كشيده و تلاش نموده به عنوان جزاى لطف و منّتى كوچك از سوى تو به حساب نمى‏آمد و همچنان در نزد تو نسبت به ساير نعمتها بدهكار بود.
پس كى چنين بنده‏اى مستحق ثوابى از جانب توست؟ هرگز، هرگز
اى خداى من، اين است حال كسى كه مطيع توست و بندگى تو را دارد. و امّا تو نسبت به كسى كه امر تو را نافرمانى كرده و نهى تو را مرتكب شده نيز تعجيل در عذاب و گرفتارى نكرده‏اى تا او را از حال معصيت، به حال توبه و طاعت باز گردانى و حال آنكه او، در همان آغاز كه قصد معصيت تو را نمود، استحقاق همه عقابهائى را كه براى جميع بندگانت مهيا ساخته‏اى، داشت.
پس همه عذابهائى كه در حق او به تأخير انداخته‏اى و همه بلاها و عقوبتهايى كه در انجام آنها كندى كرده‏اى، حقّى براى تو است كه آن را ترك فرموده‏اى و خشنوديى است كه بر تو لازم نبوده است.
پس اى معبود من، چه كسى كريمتر از توست و چه كسى شقى‏تر از آن كس است كه در مخالفت با تو به هلاكت افتد؟ آيا چه كسى؟ پس تو برتر از آنى كه جز به احسان توصيف شوى و كريمتر از آنى كه كسى جز از عدل تو بترسد. از ظلم تو بر كسى كه تو را عصيان كند، ترسى نيست و از غفلت تو در ثواب دادن كسى كه تو را خشنود سازد، هراسى نمى‏باشد.
پس بر محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل او درود فرست و آنچه آرزو دارم به من عطا فرما و از هدايتت چندان بر من افزون نما كه توفيق عمل پيدا كنم، كه تو صاحب منّتهاى فراوان و اهل كرامتى.

صحیفه سجادیه

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (22) لينک

نیایش سى و ششم:

خداوندا اين دو پديده (رعد وبرق)، دو نشانه از نشانه‏هاى تو و دو ياور از ياوران تو هستند كه تحت اطاعت تو، يا موجب رحمت نافع مى‏باشند و يا اسباب قهر مضر. پس بر ما بوسيله اين دو باران سوء مريز و با آن دو، لباس بلا بر ما مپوشان.
خداوندا بر محمد و آل او درود فرست و نفع و بركت اين ابرها را بر ما نازل كن و اذيت و مضرّت آنها را از ما دور كن و با آنها بر ما آفتى مرسان و به معيشت ما ضررى متوجه مساز.
خداوندا اگر اين ابرها را براى نقمت و از روى غضب فرستاده‏اى، ما از خشمت به سوى خودت پناه مى‏آوريم و در درخواست بخشش به سوى خودت تضرع مى‏كنيم، پس غضبت را به سوى مشركين متوجه كن و چرخه نقمتت را به جانب ملحدين بگردان.
خدايا خشكى سرزمينهاى ما را به سقايت و آبيارى خودت زائل گردان و عقده دل ما را به رزق و روزيت بگشاى و ما را به غير خود مشغول مساز و رشته احسانت را از جمع ما قطع مفرما. زيرا بى نياز كسى است كه تو او را بى نياز سازى و سالم كسى است كه تو او را حفظ كنى.
غير از تو كسى توانائى دفاع ندارد و هيچ كس از سلطه و قهر تو قدرت امتناع ندارد.
بر هر كس كه بخواهى به آنچه مى‏خواهى حكم مى‏كنى و آنچه را اراده فرمائى در حق هر كس كه بخواهى، صادر مى‏كنى.
پس حمد و سپاس مر تو راست در بلاهائى كه ما را از آنها محفوظ داشتى و شكر و ستايش تو را سزاست در نعمتهائى كه به ما عطا فرمودى. حمدى كه سپاس سپاسگزاران ديگر را پشت سر اندازد، حمدى كه زمين و آسمان الهى را پر سازد.
همانا توئى كه با موهبتهاى بزرگ بر ما منت دارى و نعمتهاى عظيم را به ما عطا فرموده‏اى. توئى كه سپاس اندك ما را مى‏پذيرى و شكر ناچيز ما را سپاس مى‏گويى، صاحب احسان و نيكى و بخشش هستى. جز تو معبودى نيست و بازگشت همه به سوى توست.

صحیفه سجادیه

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (23) لينک

نیایش سى و پنجم:

ستايش و سپاس از آن خدائى است كه راضى به قضاى او هستم.
گواهى ميدهم كه خداوند روزى بندگان خويش را بر اساس عدالت تقسيم كرده است و نسبت به جميع مخلوقاتش فضل و بخشش دارد.
پروردگارا بر محمد و آل او درود فرست و مرا به آنچه به ديگران داده‏اى مفتون و شيفته مساز و آنان را به آنچه از من منع كرده‏اى مبتلا مكن كه در نتيجه من به خلق تو حسد برم و نسبت به حكم تو خشمگين گردم.
خداوندا بر محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل او درود فرست و اندرون مرا نسبت به حكم خويش پاك گردان و سينه مرا در موارد احكام خود فراخ ساز و به من اطمينانى عطا كن كه اقرار كنم قضاى تو جز بر نيكى‏ها جارى نمى‏شود. و شكرم را در آنچه از من منع كرده‏اى بيشتر كن از سپاسم در آنچه به من عطا فرموده‏اى.
و مرا حفظ كن كه نسبت به فقيران گمان خفّت و خوارى نزنم و يا نسبت به ثروتمندان گمان فضل و برترى نبرم.
شرافتمند كسى است كه طاعت تو او را شرافت بخشد و عزيز كسى است كه بندگى تو به او عزت دهد.
پس بر محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل او درود فرست و ما را از ثروتى برخوردار ساز كه پايان نپذيرد و با عزتى تأييدمان فرما كه از دست نرود و ما را در ملك ابدى رها ساز، كه توئى آن يكتا و بى همتا و بى نيازى كه نه فرزند دارد و نه فرزند كسى مى‏باشد و براى او هرگز همتا و نمونه‏اى نيست.

صحیفه سجادیه

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (26) لينک

نیایش سی وچهارم:

خدايا شكر تو را سزاست در خطا پوشيت بعد از علمت، و درگذشتت بعد از آگاهيت. هر يك از ما به گناه و خطا نزديك شده، امّا تو او را شهره عام و خاص نكرده‏اى، و مرتكب كار ناپسند شده امّا تو او را مفتضح ننموده‏اى و گناهان را همچون پوشش خود قرار داده امّا تو بر گناهان او كسى را راهنمايى نكرده‏اى.
چه بسيار از نهى‏هاى تو را ما مرتكب شديم و چه بسيار از اوامر تو كه ما را بر آنها آگاه ساختى امّا نافرمانى كرديم. و چه بسيار گناهان كه آنها را اكتساب كرديم و چه بسا خطاها كه مرتكب شديم. و تو بر آنها مطلع بودى امّا ناظرين ديگر نمى‏ديدند، و تو برتر از همه قدرتمندان، مى‏توانستى آنها را اعلان كنى.
عفو و گذشت تو حجابى است كه چشمان ديگران خطاهاى ما را نبيند و مانعى است كه گوش آنها نشنود.
پس آنچه را از زشتيهاى ما كه پوشانيده‏اى و از كمبودها كه پنهان داشته‏اى، پندى براى ما و مانعى از سوء خلق و فرو افتادن در خطا قرار ده و باعثى براى تلاش در جهت توبه محو كننده گناهان و راه نيكوى سعادت مقرر فرما.
و زمان اين بازگشت را نزديك فرما و ما را به غفلت از خودت گرفتار مساز. ما به سوى تو راغب و از گناهكاران تائب هستيم.
خدايا بر بندگان خوبت درود فرست يعنى بر پيامبر و عترت برگزيده او كه پاك و مطهرند. و ما را سامع و مطيع آنها قرار ده همانگونه كه خود امر كرده‏اى.
 
صحیفه سجادیه

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (16) لينک

نیایش سى و سوم:

پروردگارا من به علم و آگاهيت از تو طلب خير مى‏كنم پس بر محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل او درود فرست و در حق من به خير و سعادت حكم فرما.
و به ما شناخت خير را الهام نما و اين را طريقى به سوى رضا به مقررات و تسليم در آنچه حكم مى‏كنى قرار بده. پس زنگار شك را از ما دور كن و ما را با يقين اهل اخلاص، تأييد فرما.
و ما را به عجز از شناخت آنچه به عنوان خير در نظر گرفته‏اى، گرفتار مساز كه در نتيجه ما قدر تو را نشناسيم و در موارد رضاى تو، اكراه داشته باشيم و تمايل پيدا كنيم به چيزى كه از نيكوئى عاقبت دورتر است و به ضد عافيت و سلامت، نزديكتر.
خدايا آنچه را از احكامت كه از پذيرش آن اكراه داريم در نزد ما محبوب كن و آنچه را كه ما سخت و دشوار مى‏شماريم، بر ما آسان فرما.
و به ما انقياد در برابر خواست خود را الهام نما تا اينكه ما تأخير آنچه را تو در آن تعجيل دارى طلب نكنيم و نيز تعجيل آنچه را تو بتأخير انداخته‏اى، نخواهيم و آنچه را تو دوست مى‏دارى، ما مكروه ندانيم و آنچه را دوست نمى‏دارى، اختيار نكنيم.
خاتمه كار ما را شايسته‏ترين عاقبتها و شريفترين سرانجام‏ها قرار بده. زيرا توئى كه كرامت مى‏دهى و بزرگى عطا مى‏كنى و آنچه اراده كنى انجام مى‏دهى و تو بر هر كارى توانايى.

صحیفه سجادیه

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (14) لينک

نیایش سى و دوم:

خدايا، اى صاحب سلطنت جاويد و ابدى.
و اى سلطان مقتدر بدون لشگر و پشتيبان.
و اى عزيزى كه در گذر روزگار و گذشت سالها و سپرى شدن ازمان و ايّام همچنان باقى و پايدارى.
سلطنت تو برخوردار از چنان عزتى است كه نه ابتداى آن حدّى دارد و نه منتهاى آن معلوم است.
و مقام پادشاهى تو چنان عالى است كه همه چيز پيش از وصل به آن مقام، عاجز و ناتوان مى‏شود.
و نهايت توصيف وصف كنندگان، به پايين‏ترين درجه مقام و مرتبت اختصاصى تو نمى‏رسد.
اوصاف در تو گم شده‏اند و صفتها در نزد تو درهم ريخته‏اند و اذهان ظريف در بزرگى تو حيران‏اند 
و اين چنين است كه تو خدائى هستى كه در اوّل بودن، اوّلى و در اين ويژگى، دائم و جاويدى و هرگز زوال نمى‏پذيرى و من بنده‏اى هستم كه در عمل ضعيفم و امّا امل و آرزويم بزرگ است، اسباب وصول به سعادت از دست من خارج شده مگر آنچه رحمت تو به دست من رسانيده است. و رشته‏هاى آرزوها از من گسيخته شده مگر آنچه من بدان چنگ انداخته‏ام كه همان عفو و بخشش توست آنچه از طاعت كه بتوانم آن را به حساب آورم، در نزد من اندك است و آنچه كه بدان باز مى‏گردم يعنى معصيت و نافرمانى تو، زياد است و بر تو سخت و دشوار نيست كه بنده‏ات را - گر چه بد كرده باشد - ببخشى، پس اينك از من در گذر
خداوندا علم تو بر اعمال پنهان ما اشراف دارد و در نزد آگاهى تو، هر پنهانى، آشكار است، و جزئيات امور هرگز بر تو مخفى نيست و مخفيات سريره‏ها هرگز براى تو مغفول نيست. و بر من غالب آمده دشمن تو (شيطان) كه براى گمراه نمودنم از تو مهلت خواست و تو به او مهلت دادى، و تا روز قيامت براى اضلال من فرصت طلبيد و تو به او فرصت دادى. و او - در حاليكه من از گناهان كوچك هلاكت آور و از اعمال بزرگ پستى آور به سوى تو مى‏گريختم - مرا مغلوب نمود.
همينكه به معصيت تو نزديك شدم و در اثر كردار بد خود، مستوجب خشم تو گشتم، عنان مكر و فريبش را از من گردانيد و با سخن كفر آميز با من روبرو شد و از من تبرّى جست و به من پشت نمود و روى برتافت و سپس مرا در بيابان ضلالت براى خشم تو تنها گذاشت و بى كس، و يكّه، مرا به ديار نقمتت فرستاد. در حاليكه نه شفيعى هست كه براى من در نزد تو شفاعت نمايد و نه هشدار دهنده‏اى كه مرا در نزد تو ايمن گرداند و نه حصار محكمى كه حاجب بين من و تو باشد و نه پناهى در كار است كه از خشم تو به او رو كنم.
اين است مقام كسى كه به تو پناه آورده و جايگاه كسى كه در برابر تو اعتراف مى‏كند. پس نبايد فضل تو از من دريغ آيد و عفو تو شامل حال من نگردد، و من محرومترين بندگان تائب تو و مأيوس‏ترين آرزومندان نزد تو باشم، و مرا ببخش، كه تو بهترين آمرزندگانى.
خدايا تو مرا امر كردى و من آن را ترك كردم، و نهى كردى و من مرتكب آن شدم. و فكر نادرست، خطا را براى من جلوه داد و من كوتاهى و تقصير كردم.
و من هيچ روزى را بر روزه گيريم، گواه نمى‏گيرم و هيچ شبى را پناه شب زنده‏دارى خود سراغ ندارم و هيچ سنّت مستحبى مرا تحسين نمى‏كند كه آن را احياء كرده باشم، مگر واجبات تو كه هر كس آنها را زير پا گذارد، هلاك مى‏شود. و من هرگز با فضيلت نافله به تو متوسل نمى‏شوم، در حاليكه غفلت من در باره واجبات تو زياد است و من از حدود تو تجاوز كرده، محرّماتى را مرتكب شده‏ام و گناهان كبيره‏اى را انجام داده‏ام كه مصون داشتن من از رسواييهاى آنها توسط تو، براى من پوششى است.
و اين مقام كسى است كه از خودش در نزد تو شرمنده شده و بر خويش، خشمگين و از تو راضى و خشنود است و از اين رو با روحى خاشع و گردنى خاضع و پشتى سنگين از بار خطاها، با تو روبرو شده، در حاليكه بر سر دو راهى اميد به تو و هراس از تو ايستاده است. و تويى شايسته‏ترين كسى كه باو اميد داشته و سزاوارترين كسى كه بايد از او بترسد و بپرهيزد. پس بار پروردگارا، آنچه اميد دارم به من عطا كن و از آنچه مى‏ترسم، حفظم نما، و با رحمت خود به من باز گرد، زيرا تو بهترين درخواست شدگانى.
بار خدايا، تو كه در حضور همانندهايم در دار دنيا با عفوت مرا پوشاندى و فضلت را شامل حال من گردانيدى، پس در آخرت نيز مرا از رسوائيهاى قيامت - در حضور گواهان يعنى فرشتگان مقرّب و رسولان مكّرم و شهدا و صالحان مثل همسايه‏اى كه گناهانم را از او پنهان مى‏كردم و خويشاوندى كه در كارهاى مخفيانه خود از او شرم داشتم - حفظ فرما.
خدايا من در حفظ و پوشانيدن اسرارم، اعتمادى به آنها (نزديكان) ندارم ولى در آمرزش گناهانم به تو اعتماد نموده‏ام، و تو شايسته‏ترين فرد مورد وثوقى و بخشنده‏ترين فرد مورد رغبتى و رئوف‏ترين شخصى هستى كه از او طلب رحمت مى‏شود، پس بر من رحم كن.
خداوندا، تو كسى هستى كه مرا - در آن هنگام كه نطفه نا چيزى بودم - از صلب پدر كه استخوان‏هايى درهم فرو رفته و راههايى تنگ است به تنگاى رحم مادر كه آن را با حجابهايى پوشانيده‏اى منتقل كردى، در حاليكه مرا از حالتى به حالت ديگر در مى‏آوردى تا اينكه صورت مرا كامل گردانيدى و در پيكر من اعضاء و جوارح قرار دادى، بدانگونه كه در كتابت قرآن توصيف فرموده‏اى: نخست نطفه و سپس علقه (خون بسته) و مضغه (پاره گوشت) و استخوان و سپس استخوان را با گوشت پوشانيدى و نهايتا مرا خلقتى ويژه دادى آن گونه كه خود خواستى.
تا اينكه چون من به رزق تو محتاج بوده‏ام و هرگز از يارى و فضل تو بى نياز نبوده‏ام، براى من از فضل طعام و شراب، غذايى قرار دادى و آن را در اندرون كنيز خودت (مادر) جاى دادى و در جايگاه رحم او به وديعت نهادى.
پروردگارا اگر در اين حالات مرا به توان خودم وا مى‏گذاشتى و مرا به قدرت خودم مضطر مى‏ساختى، قطعا نيرو و توان از من سلب مى‏شد و توانائى از من دور مى‏گشت. پس تو مرا از ره احسان همانند يك نيكوكار مهربان، غذا دادى و اين كار را همچنان تا اين زمان كه هستم از باب كرم انجام مى‏دهى. من هرگز نيكى تو را از ياد نمى‏برم، و زيبائى رفتار تو در حق من هيچگاه اندك نمى‏شود. با اين همه، اطمينان من به تو راسختر نمى‏شود كه خود را براى انجام آنچه نزد تو براى من پر بهره‏تر است مهيا سازم.
شيطان زمام مرا در سوء ظن و ضعف يقين بدست گرفته، و از بدى مجاورت شيطان با من و پيروى نفسم از وى به تو شكايت مى‏كنم و از سلطه او به دامن تو چنگ مى‏زنم و به سوى تو ناله مى‏كنم كه راه رزق مرا آسان كنى.
پس حمد و سپاس از آن توست در برابر نعمتهاى زيادى كه در ابتدا به من عطا كردى و در برابر سپاس و شكرى كه به خاطر احسان و انعامت به من الهام فرمودى پس بر حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل او درود فرست و رزق را بر من آسان فرما و مرا در آنچه برايم مقدّر ساخته‏اى قانع كن و در آنچه قسمت من قرار داده‏اى راضى‏ام گردان و آنچه از جسم و عمرم گذشته است را در راه طاعت خودت قرار ده كه تو بهترين روزى دهندگانى.
خدايا من به تو پناه مى‏آورم از آتشى كه آن را بر عاصيان سخت گرفته‏اى و به آن وعيد داده‏اى كسانى را كه روى از رضايت تو برتابند. و از آتشى كه نورش، ظلمت است و آسانش، دردناك و دورش، نزديك است. و از آتشى كه بعضى شعله‏هاى آن، ديگر شعله‏ها را مى‏بلعد و پاره‏اى بر پاره ديگر حمله مى‏برد. و از آتشى كه استخوان‏ها را پودر مى‏كند و بر اهل آتش، نوشابه‏اى گداخته مى‏نوشاند. و از آتشى كه هرگز باقى نمى‏گذارد كسانى را كه به سوى آن تضرع مى‏كنند و رحم نمى‏آورد بر كسانيكه از آن طلب عطوفت دارند و قدرت ندارد كه تخفيفى قائل شود در حق كسى كه در آن خاشع است و تسليم آن شده است. آتشى كه با ساكنان خود با دردناكترين آنچه دارد بر خورد مى‏كند يعنى با انتقام درد آور و ابتلاء شديد.
و به تو پناه مى‏برم از عقرب‏هاى دوزخ كه براى آزار دوزخيان دهان باز كرده‏اند، و از مارهاى جهنّم كه با نيش‏هايشان بر جهنميان حمله مى‏برند و از نوشيدنيهاى آن كه امعاء و احشاء ساكنان دوزخ را درهم مى‏ريزد و دلهايشان را مى‏درد. و من از تو هدايت مى‏طلبم در امرى كه آتش را از من دور كند و عقاب را تأخير اندازد.
خدايا بر محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل او درود فرست و به فضل و رحمتت مرا از دوزخ حفظ فرما، و به حسن گذشت خود، از خطاهاى من درگذر و مرا خوار مگردان، اى بهترين پناهان.
توئى كه از زشتيها باز مى‏دارى زيبائيها را عطا مى‏كنى و آنچه اراده كنى انجام مى‏دهى، و تو بر هر چيز توانايى.
خداوندا آنجا كه از نيكان ياد مى‏شود و ما دام كه شب و روز در كارند، بر محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل او درود فرست، درودى كه ابتدا آن هرگز قطع نشود و عدد آن قابل شمارش نباشد. درودى كه فضا را پر كند و زمين و آسمان را فراگيرد.
درود بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله تا آنجا كه راضى شود و درود بر او و آل او پس از رضايت، درودى كه حد و منتهايى برايش نباشد، اى مهربانترين مهربانان.

 صحیفه سجادیه
 

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (18) لينک

نیایش سى و يكم:

بار خدايا اى كسى كه توصيف وصف كنندگان، تو را وصف نمى‏كند.
و اى كسى كه اميد اميدواران از او فراتر نمى‏رود.
و اى كسى كه پاداش نيكوكاران نزد او تباه نمى‏شود.
و اى آنكه ترس عبادت كنندگان به او منتهى شود.
و اى آنكه نهايت بيم پرهيزكاران او است.
اين جايگاه كسى است كه بازيچه دست گناهان قرار گرفته و مهارهاى خطاها او را كشيده‏اند و شيطان بر او چيره گشته از اين جهت در اجراى امر تو كوتاهى ورزيده و از سر نادانى و غرور به آنچه از آن نهى كردى جامه عمل پوشيده است. مانند كسى كه به قدرت تو بر خود ناآگاه است و يا فضل و احسانت را در باره خويش انكار مى‏كند تا چون ديده هدايتش گشوده شود و ابرهاى كورى از برابرش بر طرف گردد، ستمهايى كه بر خود نموده بشمرد و در امورى كه با خداى خود مخالفت كرده بينديشد آنگاه بزرگى گناهش را ببيند و به عظمت مخالفتش پى ببرد.
پس در حالى كه دل به اميد تو بسته و از حضرتت شرمسار است به سوى تو رو آورده و از روى اطمينان به تو با شوق و رغبت متوجه تو شده و از روى يقين با طمع خود آهنگ تو نموده و از روى اخلاص با توشه ترس قصد تو كرده در حالى كه جز تو به احدى طمع نداشته و از هيچ چيز غير تو نمى‏ترسد.
پس در حضورت با حال زارى ايستاده و ديده‏اش را از روى فروتنى به زمين دوخته و در برابر عزت تو با خوارى سر به زير افكنده و از سر فروتنى رازى را كه تو بهتر از او بدان آگاهى برايت آشكار ساخته و از سر خشوع گناهان خود را كه حضرتت به شمار آنها آگاه‏ترى بر شمرده و از مهلكه‏اى بزرگ كه بر علمت گذشته و از كار زشتى كه به فرمان تو او را رسوا كرده، به تو پناه آورده گناهانى كه لذتهايش سپرى شده ولى پيامدهاى زيانبخشش بجاى مانده است.
الهى اگر اين بنده را عقوبت كنى عدل و داد تو را انكار نمى‏كند و اگر از وى بگذرى و بر او رحمت آورى عفوت را عظيم نشمرد زيرا كه تو خداى كريمى هستى كه عفو گناه بزرگ در نظرت بزرگ نيست.
بار خدايا اينك منم كه در پيشگاهت مطيع و سر به فرمان آمده‏ام در اينكه خود بما گفتى كه تو را بخوانيم، اكنون وفاى به وعده‏اى را كه در مورد اجابت خواسته‏ام داده‏اى از تو مى‏خواهم. زيرا كه فرموده‏اى «مرا بخوانيد تا خواسته شما را اجابت كنم»
بار خدايا پس بر محمد و آلش درود فرست و با آمرزش خود به من رو آور چنانكه من با اعتراف بر گناه به تو رو آوردم و مرا از لغزشگاههاى گناهان برگير چنانكه در برابر تو پستى گزيدم و مرا در پرده خود بپوشان چنانكه در انتقام از من درنگ فرمودى.
بار الها نيتم را در طاعتت استوار كن و بينشم را در بندگيت پا برجا فرما و مرا به اعمالى موفق كن كه به سبب آن چرك گناهان را از من بشويى و هنگام خروج از دنيا مرا بر آيين خود و پيامبرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله بميران.
بار الها در اين موقعيتى كه دارم از گناهان بزرگ و كوچكم و از گناهان پوشيده و آشكارم و از لغزشهاى گذشته و تازه‏ام به سويت باز مى‏گردم مانند توبه كسى كه خيال گناه در درونش نگذرد و انديشه بازگشت به گناه را به خاطرش راه ندهد.و تو خود اى پروردگار من در كتاب محكمت فرموده‏اى كه توبه را از بندگانت مى‏پذيرى و از زشتى گناهان در مى‏گذرى و توبه كنندگان را دوست دارى پس بر اساس وعده خود توبه‏ام را بپذير و همانطور كه ضمانت نموده‏اى از گناهانم بگذر و چنانكه شرط فرموده‏اى محبتت را بر من لازم فرما. و من هم تعهد مى‏كنم كه به آنچه پسند تو نيست بر نگردم و ضمانت مى‏نمايم كه به كارى كه مورد نكوهش توست باز نگردم و پيمان مى‏بندم كه از تمام گناهان دورى كنم.
بار خدايا تو به آنچه من انجام داده‏ام آگاه‏ترى پس بر من ببخش و بيامرز آنچه را از من خبر دارى و مرا با قدرت خود به سوى آنچه دوست دارى متوجه ساز.
خداوندا گرفتاريهايى بر دوشم سنگينى مى‏كند كه آنها را به ياد دارم و گرفتاريهايى نيز هست كه فراموش كرده‏ام و همه آنها در برابر ديده توست كه به خواب نمى‏رود و نزد علم توست كه در آن فراموشى راه ندارد پس در مقابل آن گرفتاريها به صاحبانش عوض بده و گرانى آن را از من دور كن و سنگينى آن را از دوش من بردار و مرا از نزديك شدن و انجام مانند آن باز دار.
الهى جز با حفظ تو قدرت وفاى به توبه خود ندارم و جز به قوت تو توان خوددارى از گناهان ندارم پس مرا با نيروى كافى تقويت كن و خود عهده‏دار نيروى باز دارنده از گناهم باش.
الهى هر بنده‏اى كه به سويت باز گردد و حضرتت به علم غيبى كه دارى مى‏دانى كه او توبه شكن و باز گردنده به گناه و خطاى خويش است پس من به تو پناه مى‏برم از آنكه چنين باشم اينك اين توبه مرا چنان توبه‏اى قرار ده كه پس از آن نيازمند توبه‏اى ديگر نباشم توبه‏اى كه سبب نابودى گناهان گذشته و ايمنى از گناه در بقيه ايام عمر باشد.
خداوندا از نادانى خود از پيشگاهت عذر مى‏خواهم و در باره كردار بدم از تو بخشش مى‏طلبم پس از روى احسان مرا در پناه رحمت خويش در آور و از راه تفضل لباس عافيت بر من بپوشان.
الهى و از هر چه مخالف خواست تو بوده يا از گردونه محبت تو بيرون مى‏برد از خاطراتى كه در قلبم گذشته و نگاههاى چشمم و گفتارهاى زبانم چنان توبه‏اى مى‏كنم كه هر يك از اندامم به سهم خود از كيفرت سالم ماند و از انتقام و قهرى كه بيدادگران از آن مى‏هراسند ايمن گردد.
الهى بر تنهاييم در پيشگاهت و تپيدن قلبم از ترست و لرزه اندامم از هيبتت رحم كن زيرا گناهانم - اى پروردگار من - مرا در جاى رسوايى و خوارى در پيشگاهت نشانده پس اگر سكوت كنم كسى از جانب من سخن نمى‏گويد و اگر شفيع و ميانجى بطلبم سزاوار شفاعت نيستم.
بار خدايا بر محمد و آلش درود فرست و بزرگواريت را در باره خطاهايم شفيع من فرما و گناهانم را با گذشت خود بر من ببخش و جزايم را از عقوبت خود قرار مده و دامان احسانت را بر من بگستر و مرا در پرده عفوت بپوشان و با من بسان نيرومندى رفتار كن كه بنده‏اى ذليل با زارى به درگاهش رفته و او بر وى ترحم نموده يا بسان رفتار ثروتمندى رفتار كن كه فقيرى سر راهش نشسته و او از وى دستگيرى نموده. بار الها مرا از (كيفر) تو پناه دهنده‏اى نيست پس بايد عزّت توانائيت پناهم دهد و براى من شفيعى به سوى تو نيست پس بايد فضل و احسان تو شفيعم شود و گناهانم مرا ترسانيده است، پس بايد (گذشتت) مرا ايمن سازد.
پس آنچه بر زبان آوردم از روى نادانى به كردار زشتم و در اثر فراموشى كارهاى بد گذشته‏ام نيست بلكه براى آن است كه آسمان تو و هر كه در آن است و زمين تو و هر كه بر روى آن است پشيمانى را كه براى تو آشكار كردم و توبه‏اى را كه به سبب آن به تو پناه بردم بشنوند. تا شايد برخى از آنان در سايه رحمتت بر جايگاه بدم رحم كند يا بر پريشان حاليم بر من رقت آورد آنگاه دعايى به حال مى‏كند كه از دعاى خود من نزد تو به اجابت نزديكتر باشد يا شفاعتى نمايد كه از شفاعت خودم نزد تو استوارتر باشد و رهاييم از خشم تو و دستيابيم به خشنوديت در آن باشد.
الهى اگر پشيمانى در پيشگاه حضرتت توبه است پس من از همه پشيمان ترم و اگر ترك گناه توبه محسوب مى‏شود پس نخستين توبه كننده منم و اگر استغفار سبب ريختن گناهان است پس من در برابرت از استغفار كنندگانم.
بار الها همان گونه كه به توبه و بازگشت فرمان دادى و پذيرش آن را ضمانت فرمودى و بر دعا ترغيب نمودى و نسبت به آن وعده اجابت دادى پس بر محمد و آلش درود فرست و توبه‏ام را بپذير و از رحمتت با نوميدى باز مگردان زيرا كه حضرتت بر گناهكاران بخشنده‏اى و بر خطا پيشگان كه از صميم دل به تو باز مى‏گردند مهربانى.
بار الها بر محمد و آلش درود فرست همچنان كه بوسيله او ما را هدايت فرمودى و بر محمد و آلش درود فرست همچنان كه به سبب او ما را رهايى كرامت كردى و بر محمد و آلش درود فرست، درودى كه در قيامت و در روز نياز به تو از ما شفاعت كند زيرا تو بر هر چيز توانايى و آن بر تو سهل و آسان است.

صحیفه سجادیه

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (17) لينک

نيايش سى‏ام:

بارالها بر محمد و آلش درود فرست و مرا برهان از وامى كه آبرويم را بريزد و ذهنم را پريشان كند و انديشه‏ام را پراكنده سازد و كارم در چاره آن طول كشد.
اى پروردگارم از غصه وام و انديشه در آن و از دلى مشغول به مسأله قرض و بيخوابيش به تو پناه مى‏برم. پس بر محمد و آلش درود فرست و مرا از زحمت و مشقت وام پناه ده - اى پروردگار من - از ذلت قرض در اين چند روز زندگى و از وبال آن پس از مرگ به تو پناه مى‏برم پس بر محمد و خاندان او درود فرست و مرا به ثروت بسيار يا زندگى توأم با كفاف كه هميشه باشد از آن پناه ده.
بار خدايا بر محمد و آلش درود فرست و مرا از اسراف و زياده‏روى باز دار و در بخشش و ميانه روى استوار دار و روش نيكو در زندگى را به من بياموز و مرا به لطف خود از ولخرجى حفظ كن و روزيم را از راههاى حلال جارى ساز و خرج كردن مالم را در كارهاى نيك قرار ده و ثروتى كه مرا به كبر و خودبينى آلوده كند يا به ستم بكشاند يا از مرز عبادت و ادب درگذراند از من دور كن.
بار خدايا رفاقت و همنشينى با فقيران را محبوب من قرار ده و در نشست و برخاست با آنان مرا به صبر نيكو يارى فرما. و آنچه را از كالاى نابود شدنى دنيا از من گرفتى همان را در گنجينه‏هاى هميشگيت برايم اندوخته‏كن. و آنچه از توشه ناچيز دنيا به من داده‏اى و هر متاعى از آن كه در همين دنيا به من عطا فرموده‏اى وسيله رسيدن به جوار خود و پيوستن به مقام قرب و سبب رسيدن به بهشتت قرار ده زيرا كه تو صاحب فضل بزرگ و بخشنده بزرگوارى.

صحيفه سجاديه

متن اصلي صحيفه در"ادامه مطلب"

نظرات (1) پیشنهاد برای مطالعه (16) لينک

نیایش بيست و نهم:

بار خدايا ما را در روزيهايمان به بدگمانى و در مدت زندگى به آرزوهاى دراز آزموده‏اى تا اينكه روزيهاى تو را از روزى خواران خواستيم و به آرزوهاى خود در عمر كهنسالان طمع بستيم.
پس بر محمد و آلش درود فرست و به ما يقينى راسخ بخش كه بدان وسيله از رنج خواستن آسوده‏مان كنى و آرامشى خاص در دل ما انداز تا به آن از شدت و خستگى رنج معافمان دارى.
و آنچه در وحى خود آشكارا وعده داده‏اى و از پى آن در كتابت سوگند ياد كرده‏اى وسيله‏اى قرار ده تا ما را از دويدن دنبال آن روزيى كه رساندنش را براى ما كفالت نموده‏اى باز دارد و نسبت به آنچه ضامن كفايت آن گشته‏اى، مانع پريشانى خاطر ما شود.
پس چنين گفته‏اى و گفته تو حق و راست‏ترين است و سوگند خوردى و سوگندت راست‏ترين و رساترين است «و روزى شما و آنچه به شما وعده داده شده در آسمان است».
سپس گفته‏اى «پس به پروردگار آسمان و زمين سوگند همان گونه كه شما سخن مى‏گوييد اين سخن حق است».

صحیفه سجادیه

متن اصلی صحیفه در"ادامه مطلب"

نظرات پیشنهاد برای مطالعه (19) لينک