دكتر سيد مهران ميرشمس در اين گفت وگو از «اميد» ايرانى مى گويد.
الآن ماهواره سينا را دراختيار داريم. ماهواره مصباح نيز در نوبت پرتاب است و ماهواره اميد كه ماهواره بومى كشور محسوب و در آينده نزديك به فضا پرتاب مى شود.
البته ما تاكنون از خدمات ماهواره هاى بسيار زيادى استفاده كرده ايم. اما چيزى كه به عنوان ماهواره خودى قلمداد شود اين پروژه ها هستند...(ادامه خبر)
• دكتر سيدمهران ميرشمس، عضو هيأت علمى دانشكده
هوا ـ فضاى خواجه نصيرالدين طوسى: هدف از پرتاب كاوشگر يك، آزمايش كاركرد آن در حمل ماهواره و سنجش وضعيت زيرسيستم هاى ماهواره در شتاب بالا، شرايط دما و خلأ است
• ايران به جرگه ۱۰ كشور داراى توانايى حمل بار به فضا پيوست
• حداكثر فاصله ماهواره اميد از سطح زمين ۶۵۰ كيلومتر خواهد بود
• ماهواره اميد در ارتفاع پائين حركت مى كند و ممكن است در مدت يك شبانه روز پنج يا شش بار از روى ايران عبور كند
• كاوشگر يك از زمان پرتاب، به صورت آنلاين و لحظه به لحظه اطلاعات خود را به پايگاه هدايت زمينى ماهواره مخابره كرد
• كاوشگر ايرانى در طرح اوليه بين ۲۰۰ تا ۲۵۰ كيلومتر از زمين فاصله مى گيرد
• ماهواره اميد مصارف مخابراتى متعددى نظير دريافت و ارسال سيگنال به نقاط مختلف كره زمين دارد
• ماهواره «اميد» صددرصد ايرانى است
دو روز پس از اعلام اخبار خوش هوافضا براى گفت وگو با يكى از اساتيد و صاحبنظران اين حوزه حساس و استراتژيك از فناورى به دانشكده هوا و فضاى دانشگاه خواجه نصيرالدين طوسى رفتم.
در اين دانشكده كه جوان ترين مركز آكادميك علوم هوا و فضا در كشور است ليست نمرات دانشجويان ايرانى تحصيل كننده در واحد درسى «هدايت ماهواره بر» برايم جلب توجه كرد و اين اميد را قوت بخشيدكه آينده كشورمان در اين عرصه با همت و تلاش متخصصان داخلى بسيار درخشان باشد.
دكتر سيد مهران ميرشمس در اين گفت وگو از «اميد» ايرانى مى گويد. او كه كارشناسى ارشد و دكتراى خود در رشته مهندسى هوا و فضا را از دانشگاه دولتى فضايى روسيه (MAI) گرفته هم اكنون عضو هيأت علمى دانشكده هوا فضاى دانشگاه خواجه نصيرالدين طوسى و سرپرست آزمايشگاه اين دانشكده است. او باور دارد كه اخبار خوش عرصه هوا و فضا به رونمايى از نخستين ماهواره بومى موسوم به «اميد»، افتتاح ايستگاه هدايت و كنترل زمينى ماهواره در مدار نزديك و ايستگاه پرتاب فضاى ايران و شليك موشك هاى كاوشگر «سفير» محدود نخواهد ماند و كشورمان در آينده نزديك نيز به دستاوردهاى تازه اى در اين زمينه دست خواهد يافت. ابعاد و اهميت دستيابى به موفقيت هاى تازه جمهورى اسلامى ايران را در مصاحبه با اين دانشمند جوان ايرانى به گفت وگو نشسته ايم. در اين گفت وگو تلاش كرديم پرسش هاى متداول مخاطبان درباره دستاوردهاى اخير ايران نظير اين كه «كاوشگر ايرانى هم اكنون كجاست » را طرح و پاسخ علمى آن را دريافت كنيم.
آقاى دكتر ميرشمس! كاوشگر يك با چه مأموريتى به فضا رفت
هر طرح و پروژه فضايى شامل چند مرحله اساسى است. مرحله اول طراحى طرح جامع پروژه و در مرحله بعد ساخت نمونه تكنولوژيك از طرح و سپس انجام آزمايش هايى است كه قابليت و عملكرد آن نمونه را در شرايط محيطى مختلف به ما نشان مى دهد. نهايتاً پس از تأييد و رفع همه معايب، ساخت نمونه اصلى و پرتاب آن به فضا انجام مى شود. پرتاب كاوشگر يك وسيله حمل ماهواره و در حقيقت يك مرحله از اقداماتى است كه جهت انجام آزمايش هاى محيطى در شرايط كاركرد ماهواره اميد انجام شد تا از اين طريق مشخص شود كه بخشى كه حمل ماهواره به فضا را بر عهده دارد كار خود را به خوبى انجام مى دهد يا خير.
آيا كاوشگر يك قرار است محموله خاصى را در فضا مستقر كند
خير. اين گونه نيست كه محموله اى را به فضا بفرستيم و پس از مدتى بخواهيم آن را آزمايش كنيم. هدف از پرتاب كاوشگر يك در مقطع فعلى اين است كه كاركرد آن در حمل ماهواره مورد آزمايش قرار گيرد و وضعيت زير سيستم هاى ماهواره در شتاب بالا، شرايط دما و خلأ سنجيده شود كه در آن وضعيت كاركرد مطلوب را دارند يا خير. اگر اين موارد، نتايج مثبتى به همراه داشته باشد مى توانيم ماهواره را برروى اين وسيله حمل و نقل بگذاريم و آن را پرتاب كنيم.
چگونه مى توان از اين نتايج مطلع شد
محموله بازيابى مى شود. ضمن اين كه كاوشگر يك از زمان پرتاب اطلاعات كاركردى محموله را به صورت آنلاين و لحظه به لحظه به پايگاه هدايت ماهواره مخابره كرد و همان زمان آزمايش مى كنيم كه آنها در حال فعاليت مطلوب هستند يا خير.
باتوجه به اشراف شما نسبت به روند پرتاب كاوشگر هاى تحقيقاتى از سوى كشورهاى مختلف، به اين سؤال اكثر مردم پاسخ دهيد كه پس از انجام اين فرآيند چه اتفاقى مى افتد
كاوشگر پس از پرتاب به زمين برمى گردد و در همان لحظه بازيابى آن انجام مى شود.
نام ديگر كاوشگر يك، «سفير» است اين نمونه اوليه «سفير» است كه مأموريت حمل ماهواره ايران به فضا را برعهده دارد.
يعنى خردادسال آينده كه قرار است ماهواره اميد به فضا پرتاب شود حمل آن را نمونه پيشرفته ترى از كاوشگر يك انجام خواهد داد
بله.
اخبار خوش هوافضا، غرور ملى را برانگيخت. از اين گذشته با توجه به آگاهى و اشراف شما در حوزه علم هوا فضا مى خواستم به اين پرسش پاسخ دهيد كه ايران به لحاظ پيشرفت در اين عرصه در چه نقطه اى قرار دارد
به لحاظ علمى، علوم فضايى تكامل يافته و تبلور همه علوم است كه در پيشرفته ترين حالت در كنار يكديگر قرار مى گيرند و يك مأموريت فضايى با استفاده از دستاوردهاى علوم در زمينه هاى مختلف شكل مى گيرد. به عنوان مثال متخصص مكانيك طراحى جامدات كه در حوزه سازه ها فعاليت مى كند بهترين فعاليت و تبلور كار خود را درعلوم فضايى مى بيند. يا فردى كه در مخابرات كار مى كند مى تواند نمونه پيشرفته اى از آن را در صنايع فضايى بيابد، يا فردى كه در حوزه مواد كار مى كند بهترين موادى كه شرايط سخت را تحمل مى كنند را در صنايع فضايى به كار مى گيرد. زمانى كه به پيشرفت پله اى در همه علوم و تحقيقات كه در صحنه هوافضا كاربرد داشته باشد دست يابيم مى توانيم جهشى در صنايع فضايى كشور انجام دهيم. اكنون ما به مقطعى رسيده ايم كه علوم و گرايش هاى مختلف علمى ما توانسته اند به اين سطح برسند كه بتوانند نمونه اى از كار خودشان را در فضا به منصه ظهور برسانند. بنابراين كشور از نظر توانمندى هاى بالقوه در اين زمينه به سطح زايندگى و بالندگى رسيده و از نظر توانايى هاى بالفعل هم نمودهاى آن را ديديد. اكنون در شروع خوبى براى توسعه صنايع فضايى كشور هستيم، هم از نظر زير ساخت نيروهاى متخصص و هم از نظر زير ساخت هاى سازمانى كه نيروهاى متخصص به صورت هدفمند در آن قرار گيرند و هم خواست جمعى و ملى مسئولان و نيروهاى متخصص كشور بر اين است كه اين اتفاق رقم بخورد و ما در ابتداى زايندگى در عرصه فضايى هستيم.
تأثيرات اين دستاوردها در حوزه هاى ديگر چيست
اولاً سرريز همه تكنولوژى ها در صنايع فضايى به تكنولوژى هاى ديگر منتقل مى شود.
به عنوان مثال بسيارى از كاربردهاى پزشكى ابتدا براى صنايع فضايى طراحى شده اند و مورد استفاده قرار گرفته اند و سپس خدمات خود را به جامعه بشرى ارائه داده اند.
مثلاً MRI كه اولين بار براى تست توانايى هاى فضانوردان براى زندگى و كار در شرايط فضا ساخته شد، امروز در علوم پزشكى به طور گسترده مورد استفاده قرار مى گيرد. بسيارى از موادى كه ما در دست داريم و از آن استفاده مى كنيم و يا صنايع روباتيك و بيوتكنولوژى از علوم فضايى و نمونه هاى مورد استفاده در اين علوم به سطح جامعه آمده است. مخابرات ماهواره اى و خيلى از تكنولوژى ها مثل آى سى هاى كامپيوتر كه به خاطر نياز به پردازش زياد در سفر انسان به فضا اختراع شد و در صنايع تجارى نيز مورد استفاده قرار گرفت. استفاده صنايع فضايى به تنهايى در بعد تجارى مى تواند اقلام مختلف را پوشش دهد. از سوى ديگر وقتى ما قدم به اين فضاى خارج از جو زمين مى گذاريم، تحقيقات، آزمايش ها، تئورى ها و حتى ديدگاه هاى فلسفى ما مى تواند با استفاده از علوم فضايى متحول شود. بنابراين يك بعد آن اين است كه در جامعه علمى ما مى تواند خيلى مؤثر باشد و زمينه هاى تحقيقاتى خيلى خوب و بكرى را در اختيار ما بگذارد. بعد مؤثرى هم كه در ابتدا قابل لمس است ايجاد يك غرور ملى و خود باورى علمى در سطح متخصصين و دست اندركاران اين زمينه و البته امنيت ملى هم از جمله دستاوردهاى مهم آن است.
الآن يازده كشور هستند كه به تكنولوژى ماهواره دست يافته اند
در زمينه تعداد ماهواره خير. بلكه ما وارد جرگه كشورهايى شده ايم كه توانايى حمل بارى از سطح زمين به فضاى اطراف زمين را دارند كه حداكثر ۱۰ كشور را شامل مى شود.
آيا كاوشگر يك، نوع پيشرفته ترى از موشك شهاب است
خير. نوع نگاهى كه براى طراحى آنها به كار گرفته شده دو ديدگاه مختلف است.
كاوشگر يك نهايتاً چقدر از زمين فاصله خواهد گرفت
در طرح اوليه، بين ۲۰۰ تا ۲۵۰ كيلومتر.
و ماهواره اميد در فاصله ۶۵۰ كيلومترى زمين مستقر خواهد شد
اين فاصله، نقطه حضيض(حداكثر) مدار است. مدار به شكل بيضوى است كه سطحى از آن نزديك به زمين و سطحى ديگر در ارتفاع دورترى از زمين قرار دارد.
حداقل فاصله سطح مدار تا زمين چقدر است
۲۵۰ كيلومتر .
در مدارهايى كه در فضا تعريف شده آيا مدارها و يا نقاط مشخصى به ايران تعلق دارد
اين موارد طبق توافقات بين المللى انجام مى شود، مثل كريدورهاى هوايى. هر كشورى كه قصد پرتاب ماهواره را داشته باشد، دبيركل سازمان ملل و سازمان خلع سلاح بين المللى را در جريان فعاليت هاى فضايى خود مى گذارد و فرايند پرتاب ماهواره در مجمعى در سازمان ملل به نام كامپوس بررسى مى شود.
همچنين قبل از پرتاب ماهواره بايد فركانس هاى مربوط به آن به سازمان بين المللى ثبت فركانس (IFRB) ارائه شود. اين سازمان تمامى ماهواره هاى موجود در مدارات مختلف را به لحاظ فركانسى تحت نظارت دارد.
عمدتاً به جهت فضاى بسيار بازى كه اطراف كره زمين داريم، در حال حاضر پرتاب ماهواره با محدوديتى همراه نيست و مشكلى براى ماهواره هاى فعال به وجود نخواهد آمد. چون ماهواره هاى عملكردى معمولاً در ارتفاع هايى بين ۷۰۰ تا ۱۰۰۰ كيلومتر از سطح زمين قرار دارند.
آيا قوانين و مقررات بين المللى نيز در زمينه حقوق هر كشور در فضا وجود دارد
قانون وجود دارد اما الزام آور نيست. به عبارت ديگر توافقى بين كشورهايى كه دست اندركار پرتاب ماهواره هستند صورت گرفته تا اطلاعات در اختيار مجمع مذكور در سازمان ملل قرار بگيرد. در اين شرايط، بسيارى از كشورها، شمار زيادى از پرتاب هاى خود را به اين مرجع اطلاع نمى دهند.
يعنى فضا مثل درياها نيست كه خط خاص و تعريف شده اى، محدوده هر كشور را مشخص كند
يكسرى توافقات بين المللى درباره استفاده صلح آميز از فضاى خارج جو در سازمان ملل وجود داردكه بندهاى مختلفى در خصوص پرتاب، ضرر و زيان هاى ناشى از پرتاب، مالكيت، مسائل حقوقى و ... وجود دارد اما به شكلى كه امروز براى انرژى هسته اى و... قوانين در دست است اين عرصه تاكنون قانونمند نشده است.
دو سال پيش اخبارى مطرح شد مبنى بر اين كه ما تا سال ۲۰۰۸ فرصت داريم ماهواره هاى خود را در فضايى كه به كشورمان اختصاص داده اند مستقر كنيم. مباحثى از اين دست در اين چارچوب هاى بين المللى مطرح شده است
بحث درباره اشغال نقاط مدارى روى مدار ژئوسنكرون است كه ماهواره هاى مخابراتى برروى آن قرار مى گيرند. سابقه آن به حدود سال ۵۶ و ۵۷ بر مى گردد كه ما ۳ نقطه مدارى را روى مدارى خاص به ثبت رسانديم. اين مدار از اين ويژگى برخوردار است كه هر ماهواره اى بر روى آن قرار گيرد سرعت نسبى آن نسبت به زمين صفر مى شود. يعنى ماهواره را به صورت ثابت بر فراز يك نقطه از سطح زمين داريم كه اين مسئله از نظر مخابراتى، بسيار با اهميت است كه با يك ماهواره يك منطقه از زمين را به طور كامل پوشش دهيم. ارتباطات تلفنى و تصويرى ماهواره اى از طريق اين گروه از ماهواره ها برقرار مى شود. لذا از سوى كشورهاى مختلف تقاضاى زيادى براى آن وجود دارد. به لحاظ تراكم درخواست ها در اين زمينه مدارها را در سازمان ملل دسته بندى كرده اند و در اين چارچوب هر نقطه مدارى كه بر فراز يك كشورى است به نوعى حالت مالكيت دارد كه در وهله نخست متعلق به همان كشور است.
در آن سالها، ما ۳ نقطه مدارى در مدار ژئوسنكرون به نام كشور ايران ثبت كرديم. پس از آن به لحاظ جنگ تحميلى و مشكلاتى كه داشتيم اشغال اين نقاط به تعويق افتاد . در عين حال كه ساير كشورها در حال اقدام براى اشغال نقاط ديگر اين مدار بودند.
مرجع مربوطه در سازمان ملل به اين دليل به ايران اخطار داد كه بايد نقاط متعلق به خود را اشغال كند و درغير اين صورت مالكيت و حق ثبت آن به ديگر كشورها واگذار مى شود. تلاش هاى مختلفى از سوى دست اندركاران صورت گرفته است كه اين نقاط براى ما همچنان تثبيت شود. اما اين نوع نقاط با كلاس ماهواره ها و كاوشگرهايى كه ما در اختيار داريم قابل پوشش نيست. مجلس هم كه اخيراً در مصوبه اى به سازمان فضايى ايران و وزارت ارتباطات و فناورى اطلاعات مجوز داده است كه ماهواره اى براى آن نقاط تهيه شود و خريد و سفارش ماهواره خارجى مورد موافقت قرار گرفته است.
اين سه نقطه كل كره زمين را پوشش مى دهند
خير، بيشتر محيط پيرامون كشور خودمان را پوشش مى دهند.
چرا ماهواره هاى ساخت داخل نظير اميد نمى توانند بر روى مدار ژئوسنكرون قرار گيرند
چون فاصله آن مدار از زمين حدود ۳۴ هزار كيلومتر است و ماهواره اميد حداكثر تا فاصله ۶۵۰ كيلومترى زمين مستقر خواهد شد و به ديگر عبارت، كلاس ديگرى از ماهواره ها هستند.
يعنى نقطه اوج تكنولوژى هوافضا، ارسال ماهواره به فاصله ۳۴ هزار كيلومترى از زمين است
شايد اين را بتوان به عنوان يك نوع سطح بندى تكنولوژى فرض كرد و منطقى به نظر مى رسد. قاعدتاً هر چقدر فاصله و عمق فضايى بيشتر شود تكنولوژى بالاترى براى دسترسى به اطلاعات آن نياز است.
«اميد» همواره بر فراز ايران خواهد بود
خير. چون اين ماهواره بر روى ارتفاع پائين حركت مى كند ممكن است در طول يك شبانه روز، ۵ يا ۶ بار از روى ايران عبور كند.
اين مسئله در مصارف مخابراتى مشكل ايجاد نمى كند
مصارف مخابراتى متنوع هستند. مثلاً يك نوع از اين مصارف، گرفتن سيگنال از يك نقطه و دانلود كردن آن سيگنال بر روى نقطه ديگر است. مثلاً زمانى كه «اميد» از ايران رد مى شود از يك ايستگاه زمينى در ايران سيگنال دريافت كند و در همان فاصله زمانى كه بر روى كشور قرار دارد در نقطه اى ديگر از كشور آن را دانلود (بارگذارى) كند و به اين ترتيب مى تواند مصارف مخابراتى خود را انجام دهد.
كاركرد اميد در ارتباطات زنده و به لحظه چگونه خواهد بود
تنها در صورتى مى تواند بين دو ايستگاه زمينى ارتباط زنده برقرار كند كه همزمان آن دو ايستگاه را تحت پوشش داشته باشد.
هم اكنون ايران چند ماهواره در فضا در اختيار دارد
الآن ماهواره سينا را دراختيار داريم. ماهواره مصباح نيز در نوبت پرتاب است و ماهواره اميد كه ماهواره بومى كشور محسوب و در آينده نزديك به فضا پرتاب مى شود. البته ما تاكنون از خدمات ماهواره هاى بسيار زيادى استفاده كرده ايم. اما چيزى كه به عنوان ماهواره خودى قلمداد شود اين پروژه ها هستند.
هفته گذشته پايگاه پرتاب فضايى ايران افتتاح شد. پيشتر از اين كدام كشور پرتاب ماهواره هاى ما را برعهده داشت
روسيه. البته همان گونه كه اشاره كرديد الآن قدم هاى اوليه براى پرتاب ماهواره از كشورمان برداشته شده است.
ماهواره اميد از چه بخش هايى تشكيل شده است
هر ماهواره از چند بخش مشخص تشكيل شده كه در تمام ماهواره ها عموميت دارد. درست مثل ماشين كه روى زمين در اختيار داريد و اين ماشين بايد سيستم محركه، كنترل، سازه، ساختار، سيستم تأمين انرژى و كنترل حرارت داشته باشد. در ماهواره هم عيناً همين سيستم ها را مشاهده مى كنيم، نظير سيستم هاى كنترل ماهواره براى كنترل آن درجهت هاى مختلف، سيستم تأمين انرژى كه بتواند انرژى مورد نياز خود را در فضا تأمين كند، سيستم تأمين حرارت كه ماهواره را خنك و يا گرم كند و يك ساختار كه تجهيزات بايد بر روى آن قرار گيرد و يك وسيله ارتباطى، چون بايد با ايستگاه كنترل زمينى تبادل اطلاعات داشته باشد.
علاوه بر اين، يكسرى تجهيزات بر روى ماشين زمينى ساخته مى شود كه حمل و نقل انسان ها را ميسر مى كند، روى ماهواره نيز تجهيزات و سيستم هايى نصب مى شود كه مأموريت اين ماهواره را تعيين مى كند. اين كه ماهواره مخابراتى، سنجش از راه دور، تحقيقاتى و يا هواشناسى باشد را بار و محموله آن تعيين مى كند.
ماهواره را به يك اتومبيل تشبيه كرديد. ولى نكته مهم اينجاست كه بايد قطعات و سيستم هاى آن به صورت حساب شده قرار گيرد و اين كه تعميرگاهى در فضا نيست!
نكته اى كه اشاره كرديد دقيقاً تكنولوژى فضايى را از تكنولوژى هاى ديگر جدا مى كند. ديدگاه حاكم بر طراحى سيستم هاى فضايى منبعث از اين است كه ما هيچ دسترسى ديگرى به اين تجهيزات نخواهيم داشت. يعنى وقتى آنها از حوزه اختيار فيزيكى و قابل لمس ما خارج شدند ديگر براى ما قابل دسترس نيستند.
از اين رو بايد ضريب اطمينان عملكرد آنها آن قدر بالا باشد كه در شرايط فضا بتوانند در دوره اى كه برايشان پيش بينى شده كار خود را انجام دهند.
تفاوتى كه بين هواپيماى مسافربرى با اتوبوس مسافربرى از نظر تكنولوژى وجود دارد ميان تكنولوژى ماهواره با تكنولوژى هاى زمينى ديده مى شود. اين امكان فراهم نيست كه تعميرات ماهواره انجام شود و اين مى طلبد كه قابليت اطمينان ماهواره را بالا ببريم.
احياناً ماهواره مى تواند اطلاعات مربوط به ديگر كشورها را دريافت كند
منعى در آن نيست. تا آنجا كه من اطلاع دارم در طرح ماهواره مصباح پيش بينى شده بود كه حدوداً ۵۰۰ ترمينال در سراسر جهان باشند و به تبادل اطلاعات با اين ماهواره بپردازند. قاعدتاً در ماهواره اميد هم چنين موضوعى پيش بينى شده است.
آيا «اميد» مى تواند كار برد اطلاعاتى نيز داشته باشد
در طرح اميد هدف اين است كه تكنولوژى بومى را بتوانيم به حالت فضايى درآوريم. ولى مأموريت خاص و ويژه اى براى آن در نظر گرفته نشده است.
برخى موفقيت هاى اخير ايران را دستيابى به نوع پيشرفته اى از موشك با عنوان شهاب ۴ مطرح كرده اند. چه پاسخى به اين شايعات داريد
موشك شهاب از گروه موشك هاى بالستيك هستند و هدفشان اين است كه نقطه ديگرى از زمين را مورد اصابت قرار دهند ولى هدف كاوشگر، رسيدن به فضاى ديگرى در اطراف زمين است. يعنى نقطه ديگرى بر روى زمين را هدف قرار نداده است. بنابراين مشخص است كه از نوع و كلاس موشك شهاب نيست.
رئيس جمهورى در مراسم اعلام خبر خوش هوافضا به اين نكته اشاره كردند كه ايران از يك نقطه بسيار محكم و قوى، فعاليت خود در عرصه فضا را آغاز كرده است. الآن كشورمان در چه وضعيتى و جايگاهى قرار دارد
براساس آنچه كه من از سخنان رياست محترم جمهورى استنباط كردم اشاره ايشان به زير ساخت هايى بود كه فراهم شده و قابليت هاى بالقوه مان به ما اين توانايى را مى دهد كه با اقتدار در هر عرصه اى قدم برداريم. به هر حال يك تكنولوژى نياز به نرم افزار، سخت افزار، سازماندهى، بودجه، برنامه ريزى و مديريت دارد. زمانى كه اين مشخصه ها در كنار هم قرار بگيرند مى توانند نتيجه بخش باشند. اين وضعيت هم اكنون در كشور ما وجود دارد يعنى ما از نيروى متخصص لازم، برخورداريم، سازماندهى لازم را به عمل آورده ايم و هم از نظر قانونى، آن را قانونمند كرده ايم و هم اين كه تمايل و اراده مسئولين اجرايى در اين راستا قرار گرفته است.
«اميد» صددرصد ايرانى است
به زعم من، كاملاً ايرانى است.
كارهاى عملياتى «اميد» از چه زمانى آغاز شد
مى توان گفت از پنج سال اخير.
در مراسم اعلام خبر خوش هوافضا تأكيدى صورت گرفت به استفاده از همه ظرفيت هاى ايران در فضا، منظور از اين ظرفيت ها چيست
فضاى اطراف زمين طبق كنوانسيون سازمان ملل متحد متعلق به كسى نيست يعنى هر كس به اندازه ظرفى كه دارد از اين فضا مى تواند بهره گيرد، بنابر اين هر چقدر بتوانيم در تكنولوژى فضايى پيشرفت كنيم سهم بيشترى از فضا خواهيم گرفت.
با توجه به توانمندى هاى داخلى، آينده ايران در عرصه هوافضا را چگونه مى بينيد
آنچه كه به ما در دانشگاه بر مى گردد اين است كه توانايى دانشجويان و متخصصين خودمان كه دست اندركار علوم هستند را بسيار خوب مى بينيم، منتها اين توانمندى نياز به پرورش، پشتيبانى و رساندن به نتيجه دارد و بايد زمينه هاى ابداع، فعاليت و شكوفايى را فراهم كنيم تا از امكانات نرم افزارى بالقوه خود به نحو احسن استفاده كنيم.
براى رسيدن به اين وضعيت، به شاخصه هايى مثل سازماندهى بودجه، برنامه ريزى تخصصى و هدفمند و دلسوزانه نياز داريم كه الحمدلله اين موارد فراهم شده است. احتياج اين است كه با همين سرعتى كه كار شروع شده ادامه يابد و فكر مى كنم قشر جوان جامعه نيز متوجه اهميت اين قضيه شده است. ما هر ساله هفته فضا را با استقبال بيشترى از سوى جوانان برگزار مى كنيم و مردم متوجه اهميت فضا و استفاده هايى كه از فضا مى توان داشت شده اند.
اگر اين پشتيبانى ها به همين صورت ادامه پيدا كند در آينده نزديك شاهد دستاوردهاى بزرگ در زمينه فضايى در كشور خواهيم بود. علاوه بر اين، نكته اى هم در دنيا مطرح مى كنند كه كشورى كه به فضا دسترسى ندارد مثل كشورى است در قرن چهاردهم ميلادى كه به دريا دسترسى ندارد. الآن ما براى تثبيت آينده خودمان بايد به فضا قدم بگذاريم و از روى كره زمين جدا شويم و براى تأمين آسايش آيندگان به فضاى اطراف زمين برويم. بنابراين يكى از تعهدات ما نسبت به آيندگان است كه بايد در آن راستا گام برداريم. با توجه به پشتيبانى هايى كه وجود دارد، اميد است كه به دستاوردهاى هرچه بهتر هم برسيم.
منبع:ايران
ارسال نظر
