| كاميوني كه دو مصرع شعر مي بُرد |
|
برگي از شاخه جدا برگي بر شاخه جدا جاده هنوز در كولاك زمستاني همين ثانيه ها بسته بود وَ گردنه ها در گردنه ها گم مي شدند تو بودي وُ كاميوني كه دو مصرع شعر مي بُرد وَ آغاز جاده اي خيس از شيرواني هاي چتري كه شرشر باراني ديگر را رعد مي زد برق چشمانم مي گيردت دست مي گيرم وُ سوار مي شوم ات در پيچ تند چشمانت حتا كرايه ي شانه هايت را وَ با همه ي اين احوال كه باران چكه چكه وُ جاده اي كه مي رفت خانه خرابمان كند كلاه نمدي ام هنوز پس از گذشت آن همه پيچ بوي نم پاهاي تو را مي داد (امين كاشاني - 86)  پیشنهاد برای مطالعه (44)  لينک
|
||||||
| < بعد | قبل > |
|---|
 |
ورود به سایت |