آبان ماه 86، در پي درخواست استعلام سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري درباره مناسب بودن قليان اكسيژن از وزارت بهداشت و درمان، سيد جعفر رضوي، رئيس مركز نظارت و اعتبار‌بخشي امور درمان وزارت بهداشت (مرجعي كه مشخص نيست چرا اين نامه به آن ارجاع شده و اصولا قليان چه ربطي به اعتباربخشي امور درمان دارد؟) نامه‌اي را خطاب به فريد ابوالحسني، معاون سلامت دانشگاه علوم پزشكي تهران مبني بر بررسي كارشناسي قليان اكسيژن ارسال مي‌كند. پاسخ اين نامه كه از سوي معاونت سلامت دانشگاه علوم پزشكي  تهران ارائه شده نيز به‌عنوان تاييديه براي سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري كشور ارسال مي‌شود.

دكتر عباس زارع‌نژاد، مديركل روابط عمومي وزارت بهداشت در گفت‌وگو با همشهري، با اشاره به اينكه رئيس مركز نظارت و اعتبار‌بخشي امور درمان وزارت بهداشت به خاطر شروع بررسي‌هاي علمي و كارشناسي در مورد قليان اكسيژن نامه‌اي را خطاب به معاونت سلامت دانشگاه علوم پزشكي تهران استعلام كرده و نه چيز ديگري، مي‌گويد: اين نامه علاوه بر دانشگاه علوم پزشكي تهران به 2 دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي و ايران هم براي بررسي‌هاي علمي و كارشناسانه فرستاده شد. وي ادامه مي‌دهد: 2 دانشگاه شهيد بهشتي و ايران اعلام كردند كه اين نوع قليان را به لحاظ علمي تاييد نمي‌كنند چون به اعتقاد آنها اكسيژن درماني براي بيماري‌هاي مزمن ريوي كاربرد دارد آن هم در محيط درماني و زير نظر كامل پزشك و نه در محيط‌هاي عمومي.

به گفته زارع‌نژاد، دانشگاه علوم پزشكي تهران هم موافقت خود را منوط به يك سري از شرايط خاص كرده كه مطمئنا در محيط‌هاي عمومي قابل اجرا نيستند.  اين شرايط خاص، طبق اعلام كارشناسان معاونت سلامت دانشگاه علوم پزشكي تهران از اين قرار بوده‌اند: حتي‌‌المقدور از مدل يك نقره No - 212-G - P - 1 استفاده شود، از رابط يك‌بار مصرف در قسمت محل تماس با دهان استفاده شود، آب قليان حداكثر پس از هر نوبت مصرف تعويض شود، از اسانس‌هاي داراي پروانه ساخت و به مقدار مجاز استفاده شود، استفاده فشار شكن يا فلومتر جهت سيلندر اكسيژن، استفاده از بست فلزي يا وسيله ديگر جهت مهار سيلندر اكسيژن براي جلوگيري از سقوط يا صدمه در محل مورد استفاده و توجه به نكات استاندارد در زمينه استفاده از سيلندر اكسيژن.

البته به گفته  مدير روابط عمومي وزارت بهداشت، كلا روال اداري تاييد كارشناسي در وزارت بهداشت اين است كه اين نظر كارشناسي به شوراي‌عالي پزشكي و معاونت پزشكي وزارت بهداشت مي‌رود و مجموع نظرات اين دو بخش ملاك دادن مجوز يا عدم‌مجوز از نظر وزارت بهداشت است و به اين ترتيب نظر دانشگاه‌ها ملاك صدور مجوز نيست.

دكتر زارع‌نژاد با بيان اين‌كه نظر كارشناسي دانشگاه علوم پزشكي تهران فقط و فقط يك نظر كارشناسي است و مخاطب آن هم تنها وزارت بهداشت است، مي‌گويد: دانشگاه ممكن است يك دارو و يا يك اثر درماني را مطرح يا تاييد كند اما اين ملاك دادن مجوز يا ساخت و توزيع آن دارو نيست. به عقيده مدير روابط عمومي وزارت بهداشت، اشتباه دانشگاه علوم پزشكي تهران اين بود كه اگرچه قليان اكسيژن را به‌صورت عمومي و براي مصرف در سفره‌خانه‌ها تاييد نكرد، ولي در پاسخ به استعلام سازمان گردشگري اين تاييديه را علاوه بر وزارت بهداشت، براي سازمان گردشگري هم فرستاد.

وي با بيان اينكه در جلسه‌ ستاد كشوري كنترل دخانيات قرار بر اين شد كه حتي مجوز 300 قهوه‌خانه‌‌اي كه مجاز به عرضه قليان بودند هم لغو شود، توضيح مي‌دهد: كپسول اكسيژن در بيمارستان‌ها هم يك محفظه آب دارد ولي فرقش با قليان اكسيژن اين است كه مقدار آب آن مرتب زير نظر پرستار يا پزشك كنترل مي‌شود پس چطور ما مي‌توانيم اجازه بدهيم اين كپسول جايي برود كه هيچ نظارتي روي آن نيست؟ دكتر زارع‌نژاد خاطر‌نشان مي‌كند: مسئولان سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري بايد بحث سلامت را بر نگاه‌هاي صنفي و بين بخشي خود ترجيح دهند چون بر خلاف عقيده اين سازمان كار فرهنگي، عرضه قليان نيست و از نظر ما قليان به هيچ وجه جزو ميراث فرهنگي ما محسوب نمي‌شود.