روز خوب خدا،

کی فرا می­رسی،

روزی که بیش از ما،

مشتاقی که خورشید سر بزند از کوه­های سر به فلک کشیده،

روزی که نمی­خواهی به شب برسی و نمی­خواهی به ستاره­ها در آسمان جا بدهی،

روزی که تو را روز موعود می­خوانند و تو به خود می­بالی که روز موعودی.

روز موعود کی فرا می­رسی...

روزی که همگان چشم به راه آمدنت هستند،

روزی که عشق با آمدنت معنا می­شود و زر با حضورت،

بی­رنگ و زور با روشنایی ات، آب می­شود

و تزویر با صداقت خورشیدی­ات که در وجودت می­تابد، سیاه می­شود،

سیاه­تر از آن چه فکرش را بکنیم،

سیاه­تر از شب­های بی­ستاره،

سیاه­تر از دیگ­های آتش گرفته،

سیاه­تر از ...

و ای روز موعود،

تو می­توانی،

انسان را از زر و زور و تزویر برهانی و او را به اصل خویش بازگردانی.

روز موعود،  

تاکنون از خود پرسیدی،

چرا تو را روز موعود می­نامند؟

چرا همگان حتی بدخواهان منتظرند تو بیایی؟

چرا سوته دلان، دل به تو بسته­اند؟ چرا... .

تو روزی هستی که مهمانی دل­انگیز و رهاننده داری،

مهمانی که نامش، امیدبخش است

و یادش دل­پذیر و راهش،

امین­ترین راه جهان و هدفش،

پاک­ترین اهداف و سخنش،

راه­گشاترین کلام،

مهمانی که قرن هاست،

بشر برای او سفره گسترده

و جهان برای آمدنش، آروزها کاشته،

 مهمانی که از جنگ و جنگ­افروز بیزار و حامی صلح و آشتی است

و می­خواهد که با سبدی پر از سیب سرخ خورشید بیاید

تا تمام راه های تاریک را روشن سازد.

ارسال نظر

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved
Translator and Developed Farsi/Persian By Joomfa Team