درحاشیه نفس الهموم روایت کرده : اعرابی خدمت سیدالشهدا(ع) مشرف شد سلام کرد حاجتی طلب نمود گفت : ازرسول خدا شنیدم که می فرمود : اگرحاجتی خواستید از یکی  از چهار طایفه  بخواهید یا از عرب شریف و یا از مولای کریم و یا ازحامل قرانی و یا از صاحب وجه صبیحی .
اما عرب شریف شما مفتخرید یه جدتان پیغمبر خاتم نبیین واما کرم که ذات سیره شماست واما قران در بیت و خانه شما نازل شده است و اما وجه صبیح شنیدم ازجدتان که فرمود: اگرمی خواهید نظرکنیدبه من پس نظر نمائید به سوی حسن وحسین .

حضرت فرمود : حاجت توچیست؟ در بعضی کتب دارد حاجت خود را روی زمین نوشت و حضرت فرمود : (قیمه کل امرء یحسنه) درکتب دیگر دارد که اعرابی حاجت خود را عرضه داشت وگفت : یابن رسول الله من دیه کامل راضامن شده ام قدرت ادای آن را ندارم باخود گفتم که از کریمترین مردم بپرسم و من ازاهلبیت رسول گرامی اسلام کسی را کریمتر  از شما ندیدم .

حضرت فرمود :بلی من خود از جدم شنیدم که می فرمود : (المعروف بقدر المعرفه) اعرابی گفت بپرس اگر جواب گفتم که هیچ وگرنه استفاده خواهم کرد لاقوه الابالله .

اعرابی گفت: ایمان به خدا.

اعرابی گفت: اعتمادو وثوق به خدا.

اعرابی گفت :علمی که در آن بردباری باشد.

اعرابی : مالی که با آن جوانمردی باشد.

اعرابی: اگرنبود فقری که با آن شکیبائی  باشد.

اعرابی : صاعقه ای از آسمان بیاید و او را بسوزاند چون مستحق آن است .

امام حسین عليه السلام تبسمی کردند و کیسه ای که درآن هزاردینار بود به او داد و انگشتر خود را به او مرحمت فرمود که قیمت نگین آن دویست درهم بود و فرمود: طلاها را به طلبکارن بده و انگشتر را صرف نفقه خودنما  اعرابی گفت : ( الله یعلم حیث یجعل رسالته) خدا داند که رسالت خود را کجا قراردهد.