با حذف قليان که حدود 70 هزار نفر در تبريز از طريق آن ارتزاق ميكنند، عملا 90 درصد قهوهخانهها تقليل و موجب فروپاشي خانوادهها و افزايش جرم و بزه در جامعه و آسيبهاي اجتماعي غير قابل پيشبيني و جبرانناپذير خواهد شد.
به دنبال اجرای طرح جمع آوری قلیان از سوی نیروی انتظامی، قهوه خانه داران تبریزی طی نامهای علاوه بر غیرکارشناسانه خواندن این طرح، مراتب اعتراض خود را نسبت به اجرای آن اعلام کردند.
در این نامه آمده است: با عنايت به اين كه حدود 750 واحد صنفي قهوهخانه در تبريز وجود دارد كه بهطور متوسط در هر قهوهخانه سه نفر كارگر مشغول به كار هستند، با احتساب هر كدام چهار عائله و صاحبان واحدهاي صنفي و سازندگان وسايل مرتبط و توزيعكنندگان مواد لازم اعم از تنباكو، قند، چاي و زغال و ...، حدودا 70 هزار نفر در تبريز از اين طريق ارتزاق ميكنند. آيا مسوولان ذيربط ساز و كار مناسبي را جهت امرار معاش افراد ياد شده در نظر گرفتهاند؟
حذف قليان از قهوهخانهها به منزله تعطيلي واحدها و نهايتا تعديل 90 درصدي قيمت سرقفلي محلهاي فوق است و مديريت واحد بايد به كارگران و عوامل خود مبالغي تحت عنوانهاي مختلف اعم از پايان كار، ارايه كند كه در اكثر موارد حتي سرقفلي محل نيز كفاف آن را نميكند. افراد صنفي فوق كه داراي مجوز لازم اعم از پروانه كسب و تاييديه اداره اماكن و بهداشت را دارند با مشكل فوقالذكر چگونه بايد كنار بيايند؟ اين نامه ميافزايد: در صورت تغيير كاربري اجباري كه لازمه آن رضايت ارباب و نيز مستلزم هزينه گزاف است، با توجه به اين كه اكثرا داراي سرقفلي هستند، تصميم گيرندگان بخشنامه فوق چه راهكاري را ارايه ميكنند؟
با توجه به اين كه اكثر صاحبان واحدها به دليل كهولت سن و موروثي بودن شغل، امكان تغيير شغل يا فعاليت تجاري را ندارند و يا عدهاي از صاحبان واحدها به دليل فشارهاي مضاعف اداره بهداشت در يك سال اخير، اقدام به تجهيز واحد صنفي خود از طريق تسهيلات بانكي و غيره كردهاند، چه بايد بكنند؟
در پايان اين نامه آمده است: همچنين با توجه به اين كه دولت اصرار به توسعه صنعت توريسم دارد و يكي از جاذبههاي توريستي اين شهر، قهوهخانههاي سنتي آن است كه داراي قدمت 200 ساله هستند، آيا اين برخورد نوعي كملطفي نيست. در نهايت با حذف قليان عملا 90 درصد قهوهخانهها تقليل و موجب فروپاشي خانوادهها و افزايش جرم و بزه در جامعه و آسيبهاي اجتماعي غير قابل پيشبيني و جبرانناپذير خواهد شد.
گفتنی است قهوهخانهها در ايران با قدمت 400 سال همواره پذيراي اصناف، معتمدين و هياتهاي محلي جهت استراحت، تفريح، رتق و فتق امور و انجام كارهاي خير همانند تهيه جهيزيه و كمك به نيازمندان و همچنين محلي براي جشنهاي مذهبي و ملي و در بعضي موارد بهعنوان مركز اعتراضات مردميعليه حكومتهاي خودكامه در گذشته بودهاند.
با گذشت زمان و تغيير و تحولات اجتماعي و پيدايش پديدههاي جديد در جوامع، كمكم نقش و كاركرد برخي از اماكن از جمله قهوهخانهها كمرنگ يا دچار تغيير و تحول شده است و بروز و ظهور برخي آسيبهاي اجتماعي جديد نيز به اين امر دامن زده است؛ چنانچه به اعتقاد خيلي از كارشناسان و جامعهشناسان، با تغيير و تحولات اجتماعي و كمرنگ شدن برخي هنجارها و ارزشها و بروز برخي آسيبهاي اجتماعي از جمله اعتياد و مصرف انواع مواد مخدر سنتي و صنعتي، فعاليت نادرست برخي اماكن، به شيوع بيشتر اين معضلات دامن زده است.
از سوي ديگر استعمال مواد دخاني از جمله توتون و تنباكو در اين قبيل اماكن، بيشتر رواج داشته است در حاليكه به نظر پزشكان و مجامع و مراكز بهداشتي و درماني و طبق آخرين تحقيقات پزشكي و علمي، مصرف اين قبيل مواد دخاني براي سلامتي افراد در هر جنس و رده سني كاملا مضر است.
جهان
ارسال نظر
