سرش به نیزه به گل های چیده می مـاند
به فــــــجر از افق خــــون دمیـــده می مـاند
یگانه بانـــــوی پرچــــــم به دوش عاشـورا
به نخل ســــــــــبز ز ماتم تکیده مـی ماند
میان خـــــیمه آتش گرفــــته، طـفل دلـــم
به آهــــویی که ز مــــردم رمیـده می ماند
شب است گـوش یتیمان ز ضــربت سیلی
به لاله هـــای ز حــــنجر دریـــده می ماند
رقیه طفل سه ساله که حوری حرم است
به آن کــه رنـــج نــود ساله دیده می ماند
امــــام صـــادق حـــق پشت ناقـــه عریان
به زیــــر یــــوغ چــــو ماه خمیده می ماند
شــــــوم فـــدای شهیدی که در کنار فرات
بـــــه آفتـــــاب بـــه خـون آرمیده می ماند
هلال یک شـــبه من، ز چیـــست خونینی
نگــاه تـــو بـــه دل داغ دیـــــده مــی ماند
حـــکــــایــت احد و اشک چشم خونینش
بــــه اخــــتران ز گــردون چکیده می ماند