• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

اين بار نيز ابوسفيان فرماندهى قريش را برعهده و پرچم كفر را به دست گرفت. و پنج هزار مرد جنگى در زير آن جمع كرد و به طرف مدينه در حركت شد. وقتى سپاه ابوسفيان به كوه احد در چند كيلومترى مدينه رسيد، پيامبر با لشكرى كه شمار آن از ششصد تن بيشتر نمى شد، به رويارويى وى شتافت. پيامبر در اين نبرد، نقشه خيره كننده اى كشيد.

وى از كوه اُحُد به عنوان تكيه گاهى براى سپاهش استفاده برد و برشكاف هاى كوه كه در پشت سرش قرار داشت، گروهى مسلح را به فرماندهى "عبداللَّه" گماشت و به آنان فرمود كه چه مسلمانان پيروزشوند، و يا شكست بخورند، نبايد موقعيت خود را رها كنند. آنگاه فرمان داد مسلمانان يكپارچه بر كفار يورش برند. كفار، كه تا آن هنگام با هجوم يكپارچه برخورد نكرده بودند، پس از مدتى نبرد خونبار تارومار شدند، و مسلمانان بر غنايم فراوانى دست يافتند. كسانى كه پشت سر سپاه در شكاف كوه به نگهبانى مشغول بودند، ديدند كه همرزمانشان در جمع غنايم از آنان پيش افتاده اند. از اين رو آنان نيز به قصد جمع غنيمت موقعيت حساس خود را رها كردند، و به جمع غنايم پرداختند.هر چقدر كه "عبداللَّه" آنان را از اين كار منع كرد، مؤثر نيفتاد.وقتى كفار به رهبرى خالد بن وليد وضع نگهبانان تنگه را چنين ديدند از پشت سپاه مسلمانان، بر آنان حمله بردند و ما بقى ياران "عبداللَّه" را از پاى درآوردند وپس از آن بر مسلمانان تاختند و به كافرانى كه از صحنه نبرد گريخته بودند، بانگ بازگشت سر دادند. لشكر قريش، مسلمانان رادر محاصره خود گرفتند. شمار فراوانى از مسلمانان از عرصه نبردگريختند واين درحالى بود كه مسلمانانى كه از ميدان فرار نكردند، مثل پيامبر و على عليه السلام وعده ديگر از مسلمانان فداكار، از اين موقعيت بهره بردارى كردند. سرانجام حضرت على عليه السلام ده تن از پرچمداران سپاه كفر را به هلاكت رساند، تا جايى كه پرچم كفار بر زمين افتاد، و انها با خوارى، راه گريز در پيش گرفتند.

پس از اين، مسلمانان غنايم زيادى به چنگ آوردند، اگر چه در اين جنگ خسارت هاى جبران ناپذيرى نيز متوجه مسلمانان شد همچون شهادت حمزه بن عبدالمطلب پهلوان و دليرمردى كه پس از پيامبر و على عليه السلام، سوّمين فرمانده سپاه اسلام به شمار مى رفت. پيامبر اسلام پس از شهادت حمزه وى را "سيّدالشهداء" ناميد.

تعقيب دشمن

ابوسفيان باقيمانده سپاه خود را در محلى بين مكّه و مدينه جمع كرد.پيامبر با آنكه خسارتهاى جنگى سنگينى را متحمل شده بود، و يارانش نيز دشواريهاى فراوانى را تحمل كرده بودند، به تعقيب ابوسفيان پرداخت.

پيامبر به مكانى به نام "روحاء" رسيد و چون به ابوسفيان دست يافت وى از هيبت آن حضرت دچار ترس و بيم شد و به مكّه گريخت.

اين حركت پيامبر به انگيزه كسب قدرت و روحيه، آن هم پس ازشكست اُحُد، و نيز بازگرداندن موقعيت و ارج سپاه اسلام در دل كفار ازاهميت فراوانى برخوردار بود.

فرار

پس از مدتى ابوسفيان هزار مرد جنگى گرد آورده همراه با آنان به سوى مدينه حركت كرد. چون پيامبر اين گزارش را دريافت كرد از مدينه خارج شد تا به "بدر" رسيد.

امّا كفار كه از آمدن پيامبر اطلاع يافته بودند، گريختند. بعد از اين نبرد، جنگ ديگرى ميان پيامبر و قريش به وقوع نپيوست مگر جنگ خندق كه در آن قريش با عده اى ديگر از غير قريش برضد اسلام باهم متّحد شدند.