• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

در يكى از اين روزها، پيامبر دوباره از كوه حراء بالا مى رود امّا گويى همه اشياء را دگرگون مى بيند. روحانيتى تازه همه وجود او را فراگرفته وبر شعور واحساساتش چيره شده است. ناگاه به آسمان مى نگرد.درهاى آسمان باز شده است، و فرشتگان بر كناره هاى آن ايستاده اند،وجبرئيل به سوى او فرود مى آيد و به وى مى گويد: بخوان...

پيامبر از او مى پرسد: چه بخوانم؟

جبرئيل مى گويد:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

)اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ * خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ * اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ *الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ * عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ(3)).

"به نام خداوند بخشنده مهربان * بخوان به نام پروردگارت كه آفريد *بيافريد آدمى را از خون بسته * بخوان و پروردگار تو گرامى ترين است *هم او كه بياموخت به وسيله قلم * بياموخت به انسان آنچه را كه نمى دانست."

اين رويداد بزرگ در بيست و هفتم ماه رجب به وقوع پيوست كه مسلمانان اين روز را به عنوان "روز بعثت پيامبر" بدين اعتبار كه زندگى سعادت مندانه انسان بر روى كره خاكى است، با شكوه تمام جشن مى گيرند.

آغاز حياتى تازه

بدين گونه پيامبر به رسالت برانگيخته شد و مرحله اى نوين از زندگى مبارك آن حضرت آغاز شد. زيرا از اين پس وى تنها به عنوان انسان پاك نهادى كه كار نيكو مى كند، و امانتها را به صاحبانش باز مى گرداند، و درسخن گفتن راستگو است، و از نزديكان سرپرستى مى كند، به شمارنمى آمد. بلكه وى اكنون پيامبر نويدبخش و بيم دهنده اى بود كه مسئوليّت رهبرى انسان به سمت خير و سعادت، و صيانت آنان از شرورو آفات، بر دوش وى سنگينى مى كرد.

بعلاوه با بعثت پيامبر، جزيرةالعرب، وحتى همه جهان قدم به مرحله نوينى گذارد. ديرى نخواهد پاييد كه ستم و ستمگرى و شر وطغيان از جهان رخت بر مى بندد، و درهاى خير و نيكى كه به حكومت عدل ونور و خير و خوبى منتهى مى شود، گشاده مى گردد.