• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

معمولاً پس از جاری شدن صیغۀ عقد، جشن عقدکنان یا جشن عروسی یا هر دو را با همدیگر برپا می کنند و عدّه ای را دعوت نموده، گرد هم می آیند. گاهی یک روز، گاهی سه روز یا یک هفته یا بیشتر جشن و سرور برپا می کنند و اطعام می دهند.

اطعام گروهی از مؤمنین (به عنوان ولیمۀ عروسی) در مراسم عروسی و شادی کردن به گونه ای که با حرام همراه نگردد، بسیار شایسته است. بهتر است ولیمۀ عروسی به صورت ناهار و در روز باشد نه به صورت شام و در شب.[1]

اگرچه مستحب است که در عروسی، به عده ای از خانوادۀ عروس و داماد شام داده شود، ولی اگر قرار است شام دهند، بهتر است تعدادی از فقرا و مؤمنان را دعوت کنند.

در حدیثی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل است که فرمود:

«بئس الطّعام طعام العروس یأکله الاغنیاء و یحرمه الفقراء؛

طعام عروسی طعام خوبی نیست؛ زیرا فقط پولدارها از آن می خورند و فقیران محرومند.»[2]

البته، باید غذای دست نخورده به آنها داده شود نه پس مانده، ولی آنچه مهم است، جلوگیری از اسراف و ریخت و پاش های بی مورد است. امروز صرفه جویی در تمام هزینه ها، به نفع کشور و اسلام و انقلاب است.

خانواده هایی که از نظر اقتصادی بی نیازند، نباید خرج هایی بکنند که سنّت شود تا دیگران هم که توانایی مالی ندارند ناچار شوند با قرض و نزول خواری، گرفتار این گونه هزینه های نابخردانه شوند. اگر هزینه های عروسی را صرف خرید خانه یا زمین یا سرمایه ای برای زندگی آیندۀ زوج جوان بکنند، هم به سود اجتماع است و هم به سود خودشان و حساب قیامت و مسئولیت شرعی شان نیز آسان تر خواهد بود.