• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

تلاش، رمز موفقیت و پیشرفت است. جوان زمانی موفق خواهد بود که به هر کاری که علاقه دارد دل بدهد و وقت صرف کند و بداند که آینده روشن او، در گرو کار و تلاش است. تن پروری، تن به کار ندادن، دل به تحصیل ندادن، و هدر دادن وقت، نتیجه جز شکست و خواری دوران بزرگسالی و سربار جامعه بودن به همراه نخواهد داشت.

حضرت علی عليه السلام می فرماید:

«لم یمهدوا فی سلامة الابدان ولم یعتبروا فی انف الاوان فهل ینتظرو اهل بضاضة الشّابّ الّا هوانی الهرم[1]

آنان آن زمانی که بدن ها سالم و استعدادها جوان بود، خود را آماده نساختند! پس آیا کسانی که در جوانی سرگرم خوشگذرانی و تن پروری بودند در پیری جز شکست چیز دیگر انتظار دارند؟

به قول سعدی:

نابرده رنج گنج میسر نمی شود                مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد

متاسفانه برخی جوانان نیروی جوانی و استعدادهای سرشار خویش را صرف بیهودگی، وقت گذرانی و تنبلی می کنند، درس را رها می سازند، دنبال کار درستی نمی روند، ثبات و استقامت از خود نشان نمی دهند، بی هدف به وقت گذرانی مشغولند و فردا که وارد اجتماع می شوند نه سواد دارند، نه هنر، نه شغل، نه درآمد، نه وجهه مردمی و نه سرمایه دینی و معنوی، سربار جامعه اند، سر خورده و مفلوک یا مجرمی خطرناک، و سرانجام گوشه زندان یا بر چوبه دار!

حضرت علی عليه السلام می فرماید:

«هیهات من نیل السّعادة السّکون الی الهوینا والبطالة»[2]

کسی که عمر خود را به سستی و تنبلی صرف کند هرگز به سعادت و خوشبختی نخواهد رسید.

نیز می فرماید:

«من اطاع التّوانی ضیّع الحقوق»[3]

هر که به تن پروری عادت کند، حقوق اجتماعی خود و دیگران را ضایع ساخت.

نیز می فرماید:

«من اطاع التّوانی احاطت به النّدامة»[4]

افراد سست و تنبل سراسر زندگیشان پشیمانی است.

نیز می فرماید:

«التّوانی مفتاح البؤس»[5].

تنبلی و تن پروری کلید مشکلات و مصائب آینده است.

حضرت موسی عليه السلام به خداوند عرض کرد:

از کلام یک از بندگانت بیشترناخشنودی؟

خداوند فرمود: آن که شب همچون مردار می خوابد و روز را به تنبلی و بیکاری به شب می رساند!

مصلحت جوانان عزیز این است که در فصل جوانی از هر گونه اتلاف وقت، سستی و تنبلی بپرهیزید و با کسب سرمایه علم و عمل، خود را عضو مفید جامعه قرار دهند. خوشگذرانی های امروز، تاریکی و پشیمانی فردا را به دنبال خواهد داشت. جوانانی که طالب مقام و منزلت اجتماعی اند و دوست دارند خانواده و جامعه به آنان افتخار کنند و دارای شغل و درآمد آبرومندی باشند، باید امروز زحمت بکشند، بی خوابی و سختی را تحمل نمایند، از هر گونه تنبلی و تن پروری و هدر دادن اوقات تحصیل پرهیز نمایند و شب و روز تلاش نمایند. گریز از مسئولیت، گریز از تلاش و زحمت، روی آوردن به هوس بازی ها و شب نشینی ها و تفریح ها و دنبال دوستان بی لیاقت و تن پرور رفتن، محصولی به جز سرافکندگی در آینده به دنبال نخواهد داشت.[6]