اساس و پایه جهان بر نظم نهاده شده است و برهان نظم از برهانهای اثبات وجود خداوند است. تمام ذرات عالم، از کهکشان ها گرفته تا یک سلول کوچک، از قانون نظم پیروی می کنند. اگر نظم از جهان گرفته شود سنگ روی سنگ بند نمی شود. حرکت و سکون، مرگ و حیات، تولد و تناسل، دفاع و هجوم و تمامی عالم هستی تابع قانون نظم است.

آری انسان هم به عنوان بخش کوچکی از هستی نمی تواند از قانون نظم خود را جدا کند. انسان پیروز کسی است که قانون نظم را در تمام مسائل زندگی خود حاکم سازد. اگر کسی بخواهد از عمر خود بهره کافی ببرد باید از زندگی خود را نظم دهد. از نظر فرهنگ اسلام، نظم از نشانه های تقوا و ایمان است. نظم تا آن جا مورد توجه قرار گرفته که حضرت علی عليه السلام در آخرین وصایای خود، پس از سفارش به تقوا، به نظم سفارش می کند:

«اوصیکما و جمیع ولدی و اهلی و من بلغه کتابی بتقوالله و نظم امرکم»[1]

من، شما فرزندان، و تمامی کسانی را که این نامه من به او برسد به تقوا و نظم در امور سفارش می کنم.

نیز می فرماید:

«اعمل لکلّ یوم بما فیه ترشد»[2]

کار هر روز را در همان روز انجام ده تا موفق و کامیاب شوی.

کار امروز را به فردا واگذار کردن، خلاف نظم است؛ زیرا برای هر روز به اندازه کافی کار هست. اگر کارهای روز دیگر انباشته شد، بدون تردید دچار عقب افتادگی خواهد شد.