• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

«لباس» ، واژه ای عربی است و بر پوششی که انسان با آن جسم خود را می پوشاند، اطلاق می شود. مهم ترین کارکرد لباس، حفاظت انسان از سرما، گرما و خطرهای دیگر است. افزون بر آن، نشان دهنده شخصیت و جایگاه افراد در جامعه است. نیز نشانه حیا و عفت آدمی است. حضرت آدم عليه السلام با خوردن از درخت نهی شده، لباس از تنش افتاد و ناچار شد از برگ های درختان برای پوشاندن بدن خود بهره گیرد. پس معلوم می شود از لحظه خلقت اولین انسان، لباس نیز همراه او بوده است و این از الطاف خداوند است که در میان تمام موجودات، انسان را بر این فضیلت مفتخر ساخت. ذکر چند نکته درباره لباس، ضروری است:

لباس نباید گران قیمت، اسراف و دور از شأن باشد.

حضرت علی عليه السلام در مورد وصف پرهیزکاران می فرماید:

«و ملبسهم الاقتصاد»[1]

پرهیزگاران در لباس پوشیدن هم رعایت حد اعتدال را می کنند.

رسول خدا صلي الله عليه و آله می فرماید:

«ولا تلبسوا لباس اعدائی فتکونوا اعدائی»[2]

لباس دشمنان مرا نپوشید، که شما نیز دشمن من خواهید بود.

نیز می فرماید:

«من لبس ثوب شهرة البسه الله ثوب مثله»[3]

کسی که لباس شهرت را (برای مشهور شدن) بپوشد خداوند لباس ذلت را بر وی خواهد پوشاند.

امام صادق عليه السلام می فرماید:

«انّ الله یبغض شهرة اللّباس»[4]

خداوند لباس شهرت را دشمن می دارد.

پیامبر اکرم صلي الله عليه و آله می فرماید:

«من لبس ثوباً یباهی به النّاس لم ینظر الله الیه حتّی ینزعه»[5]

کسی که لباسی را برای فخر فروشی به دیگران بپوشد خداوند نظر رحمت به او نمی کند تا زمانی که آن را در آورد.

آن حضرت، مردان را از پوشیدن لباس زنانه و زنان را از پوشیدن لباس مردانه نهی می فرمود.[6]