• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

امید به زندگی باید همراه امید به خدا باشد و از مسیر خدا و اعتماد به او نباید منحرف شود. رسول خدا صلي الله عليه و آله می فرماید: خداوند متعال فرمود:

«لاقطّعنّ امل کلّ مومن امّل دونی النّاس»[1]

هر مومنی که امید به مردم داشته باشد نه به من، امیدش را به ناامیدی تبدیل خواهم کرد.

مضمون حدیث فوق در احادیث دیگر نیز آمده است: امید داشتن به خدا و رحمت و کرم بی پایان او اساس تمام امیدها است. لطف او در حق بندگانش آن قدر زیاد است که یکی از گناهان کبیره ناامید  شدن از خداست.

خداوند می فرماید: (و من یقنط من رحمة ربّه الّا الضّالّون)[2]

فقط گمراهان هستند که از رحمت پروردگارشان ناامید می شوند.

(ولا تیاسوا من روح الله)[3]

از رحمت خداوند ناامید نشوید.

(قل یا عبادی الّذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله انّ الله یغفر الذّنوب جمیعاً)[4]

به بندگان من بگو از رحمت خدا ناامید نشوید که او همه گناهان را (با توبه) می آمرزد.

حضرت علی عليه السلام می فرماید:

«لا ترج الّا ربّک»[5]

جز به خدایت به کس دیگر امید نداشته باش.

نیز می فرماید:

«من ایقن رجا»[6]

هر که یقین او کامل شد امیدوار می شود.

و نیز می فرماید: «اجعلوا کلّ رجائکم لله سبحانه ولا ترجوا احداً سواه فانّه ما رجی احد غیر الله الّا خاب»[7] تمام امیدتان به خدای سبحان باشد و جز او به احدی امیدوار مباشید زیرا کسی که به غیر خدا امید پیدا کند ناامید می شود.