وقتی گُل خوشرنگی را میبینی، میگویی این گل زیباست؛
زمانی که شعر دلنشینی را میشنوی، میگویی این شعر زیباست؛
وقتی دل کسی برای فقیران میسوزد، میگویی چه احساس زیبایی دارد؛
زمانی که دوستت به تو هدیهای میدهد، میگویی چه کار زیبایی انجام داد؛
وقتی معلمت درسی را به تو و همکلاسیهایت یاد میدهد، با خودت میگویی که معلم، چه خوب و چه زیبا درس را به ما میآموزد.
حتما زیاد هم شنیدهای که میگویند صبر زیباست، مهربانی زیباست.
پس برای این که بگوییم چیزی زیباست، حتما نباید آن را با چشم ببینیم.
زیبایی، فقط برای گُلها، ستارهها، کوهها، رودها، درختها و انگشترها و دوچرخهها و میزها و صندلیها نیست.
مهربانی هم زیباست. دوست داشتن دیگران هم زیباست. صبر هم زیباست. ایمان به خدا هم زیباست.
زیبایی خدا همان مهربانی و بقیه ویژگیهای اوست.
آیا هنرمندی خدا در آفرینش آسمانها زیبا نیست؟
آیا قدرت خدا در حرکت دادن زمین به دور خورشید، زیبا نیست؟
آیا گذشت او از بندگان گناهکاری که توبه میکنند، زیبا نیست؟
آیا روزی رساندن او به این همه جاندار کوچک و بزرگی که در جهان زندگی میکنند، زیبا نیست؟
خدا زیباست؛ زیرا او از همه مهربانتر است.
خدا زیباست؛ زیرا زیرا او از همه کس هنرمندتر است.
خدا زیباست؛ زیرا او از همه قدرتمندتر است.
خدا زیباست؛ زیرا از همه داناتر است.
خدا زیباست؛ زیرا خیلی زود اشتباه و گناه ما را میبخشد.
خدا زیباست؛ چون اجازه داده تا هر وقت خواستیم، بتوانیم با او حرف بزنیم.
خدا زیباست؛ زیرا به ما اجازه داده است که او را دوست خود بدانیم.
بیشک، این خدای قدرتمند و مهربان و بخشنده و دانا و هنرمند و دوستداشتنی، زیباست.
اضافه کردن نظر
نظرات
فید RSS نظرات این پست