• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

امام علی(ع):

من افتصر فی اکله کثرت صحّته و صلحت فکرته.[1]

کسی که با اندازه نیاز بخورد سلامتی‌اش فزونی یابد و اندیشه‌اش سامان پذیرد.

در روایات فراوانی به مسئله کم‌خوری پرداخته شده است و علاوه بر تاکید به رعایت این دستور بهداشتی، آثار و برکات مادی و معنوی فراوان بر آن مترتب نموده است.

امام علی(ع): کم‌خوری مانع بسیاری از بیماری‌های جسم می‌شود.[2]

پیامبر اکرم(ص): اگر کسی خوراک خود را کم کند، درونش از نور، سرشار می‌شود.[3]

امام صادق(ع): نزدیکترین حالت بنده به خداوند، هنگامی است که شکم وی، سبک باشد.[4]

بر شما باد میانه‌روی در خوردنی‌ها، چرا که این کار، از اسراف دورتر است، مایه سلامت بیشتر می‌گردد، و در پرستش، بیشتر یاری می‌رساند.[5]

در مقابل پرخوری سلامت جسم و جان را با خطری جدی روبرو کرده و تا پای مرگ انسان را به پیش می‌برد. این صفت در روایات، شدیدا مورد نکوهش قرار گرفته و آثار فراوان روحی و جسمی آن را متذکر شده است.

پیامبر اکرم(ص): از سیری شکم حذر کنید، زیرا که مایه: تباهی تن، به بار آمدن بیماری و سستی در عبادت می‌شود.[6] و در حدیثی دیگری از رسول گرامی اسلام آمده است که فرمود: آن کس که در دنیا از همه سیرتر است، در روز قیامت از همه بیشتر گرسنگی می‌کشد.[7]

امام باقر(ع): نزد خداوند هیچ چیز، منفورتر از شکم پر نیست.[8]

امام علی(ع): از پرخوری بپرهیز؛ زیرا هر کس همدم آن شود، بیماری‌هایش افزون می‌گردد و خواب‌هایش آشفته می‌شود[9] و نیز آمده است که پرخوری پاک‌دامنی را تباه می‌کند.

امروزه در نظام پزشکی مدرن و پیشرفته، بسیاری از بیماری‌ها از جمله بیماری‌های عصبی و خونی را در اثر پرخوری و یا بدخوری می‌دانند و بر این اساس است که رژیم غذایی با نظر پزشک را برای بسیاری از بیماری‌ها تجویز می‌کنند. اما باید دقت نمو که بهترین رژیم غذایی و بهترین دارو برای بسیاری از بیماری‌ها خوب خوردن و به اندازه نیاز بدن مصرف کردن است.