• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

گریه مخلوقات بر امام حسن (ع)*

روزی امام حسن (ع) نزد پیامبر (ص) آمد و حضرت با دیدن او گریست و فرمود: «پسرم بیا»! آنگاه او را بر پای راست خود نشانید و فرمود:
پسرم حسن از من است. او روشنی چشمم و نور قلبم و ثمره جگرم است. او آقای جوانان بهشت است. او حجت خدا بر امت است که امر او و سخنش همانند امر و سخن من است.
هر کس پیرو او باشد از من است و مخالف او از من نیست. هنگامی که او را می بینم مصیبت هایی را به یاد می آورم که پس از من به او می رسد.
روزها همچنان می گذرد تا آنکه او را مسموم می کنند و مظلومانه به شهادت می رسانند. در آن هنگام ملائکه و حیوانات و مخلوقات حتی پرندگان آسمان و ماهیان دریا بر او می گریند.
در روزی که چشم ها نابینا می گردد گریه کننده بر او بینا خواهد بود. در روزی که قلب ها غمگین می شود عزادار او محزوم نخواهد بود. هر کس قبر او را در بقیع زیارت کند در روز قیامت گام هایش بر پل صراط محکم خواهد بود.

*بحار الانوار، ج 44 ص 148. الاحتجاج: ص 148