• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

وصیت به سه برادر[1]

در شب بیست و یکم امیرالمؤمنین عليه السلام چندین بار بیهوش شد و به هوش آمد. در یکی از دفعات امام حسن و امام حسین عليه السلام را نزد خود خواند و دربارة تقوای پروردگار و زهد و دوری از دنیا و گفتن حق و اقامة نماز و زکات و طهارت و فر خوردن خشم و صلة رحم و تعهد به قرآن و امر به معروف نهی از منکر وصیت نمود.

آنگاه به محمد حنیفه که در آنجا حاضر بود فرمود: آیا آنچه به برادرانت وصیت کردم در ذهن خود حفظ کردی؟ عرض کرد: آری. فرمود:

تو را نیز به نیکی و احترام به برادرانت و شناخت فضیلت آنان وصیت می کنم. از آنان پیروی کن و بدون نظر آنها هیچ کاری انجام مده، زیرا که آن دو بر تو حق عظیمی دارند.

سپس به امام حسن و امام حسین عليه السلام فرمود: «شما را نیز به نیکی بر او وصیت می کنم. او برادر شما و پسر پدر شماست و می دانید پدرتان چقدر او را دوست دراد؛ پس او را دوست بدارید». آنگاه سفارشاتی به هر سة ایشان فرمود