• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

سخنان فاطمه بنت اسد هنگام خروج از کعبه بعد از ولادت حضرت امیرالمونین علیه السلام[1]

صبح روز چهارم، در مقابل چشمان به انتظار نشسته مردم، ناگهان دیوار کعبه از همان جای قبل شکاف برداشت و از هم فاصله گرفت تا حدی که فاطمه توانست از آن خارج شود. آنگاه دوباره دیوار به هم آمد و به صورت اولش بازگشت و اثری از آن شکاف باقی نماند.

مردم در کمال تعجب ناظر بودند که بانوی باعظمت، مولود کعبه را در آغوش فشرده و نوزاد خندان است، و با این حال از شکاف دیوار کعبه خارج شده است. قبل از آنکه کسی سؤال کند فاطمه رو به مردم نمود و چنین سخن آغاز کرد:

ای مردم، من بر زنانی که قبل از من بوده اند فضیلت داده شدم. آسیه بنت مزاحم خداوند را پنهانی در جایی عبادت می کرد که خداوند جز از روی اضطرار دوست نداشت در آنجا عبادت شود. خداوند بر مریم بنت عمران ولادت عیسی را آسان نمود، و در سرزمین خشکی نخل خشکیده را حرکت داد و از آن خرمای تازه خورد.

ولی من وارد خانه محترم خداوند شدم، و در خانه عتیق الهی فرزند به دنیا آوردم و سه روز درون آن ماندم و از میوه ها و غذاهای بهشت خوردم.

آنگاه که فرزندم را در آغوش گرفتم و خواستم از کعبه خارج شوم، هاتفی ندا داد: «ای فاطمه، نام این مولود را علی بگذار که من خدای علی اعلی هستم. او را از قدرت خویش و عزت جلالم و کمال عدلم خلق کرده ام، و نام او را از نام خود گرفته ام و او را به ادب خود آموخته ام، و امر خود را به او سپرده ام و او را بر غوامض علم خودآگاهی داده ام.

او در خانه من به دنیا آمده و اول کسی که بر فراز خانه من اذان می گوید و بتها را می شکند و آنها را از بالای کعبه به صورت می اندازد. اوست که مرا به عظمت یاد می کند و مرا تقدیس و تمجید می نماید و به یگانگی یاد می کند.

اوست امام بعد از حبیب من و پیامبرم و منتخب از خلقم محمد رسولم و اوست جانشینش، خوشا به حال کسی که او را دوست دارد و اطاعت می کند و یاری می نماید، و وای بر کسی که بغض او را دارد و از او سرپیچی می نماید و او را خوار می کند و حق او را انکار می نماید».